่เหมือนคนบางคนหรอก ที่มีใจให้คุณชายฉินแล้วพยายามเสนอหน้า แต่คุณชายฉินสิไม่คิดจะชายตามองเลยด้วยซ้ำ!” หลีฮวาถากถางกลับ
เวลานี้หลีฮวาก็รู้แล้วว่าระหว่างจางอวี่หมินและคุณชายฉินนั้นไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไร
นางไม่อาจยืมมือจากจางอวี่หมินเพื่อเข้าใกล้คุณชายฉินได้อีก ส่งผลให้ท่าทางที่มีต่อจางอวี่หมินเลวร้ายตามไปด้วย
จางอวี่หมินในตอนนี้รู้สึกว่าหลีฮวากำลังให้ท่าคุณชายฉินแน่ ๆ จึงพูดจาเสียดสีอีกฝ่าย
ทั้งสองพูดกันไปพูดกันมาก็เกิดการทะเลาะกัน
“นังชั้นต่ำ! หน้าไม่อาย!”
“เจ้าสิหน้าไม่อาย! ขนาดพี่ชายเจ้าเองยังไม่ต้องการเจ้า! อย่าว่าแต่คุณชายฉินเลย!”
“เจ้าเอาแต่เรียกว่าคุณชายฉิน ๆ คิดจริง ๆ หรือว่าคุณชายฉินเป็นอะไรกับเจ้า? เจ้าก็แค่นังแพศยาตัวขาดทุนที่เสนอหน้าเข้าหาเขาเท่านั้นแหละ!”
“นังชั้นต่ำ! ต่อให้คุณชายฉินชอบเจ้า เจ้าก็ยังเป็นหญิงสาวที่ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อเป็นสะใภ้ของตระกูลสวี่! ชาตินี้เจ้าเลิกหวังว่าจะพลิกชีวิตได้เลย! ต่อให้สวี่อวิ๋นซานไม่เอาเจ้า เจ้าก็ยังต้องดูแลปรนนิบัติพ่อแม่ที่บ้านของสวี่อวิ๋นซานต่อไป!”
จางซิ่วเอ๋อได้แต่ฟังเสียงก่นด่าของทั้งคู่ขณะเดินทางกลับ อย่าให้พูดเลยว่าอารมณ์ดีขนาดไหน นางเองก็คิดไม่ถึงว่าตัวเองแค่ยุแยงไปประโยคเดียวกลับทำให้ทั้งสองมีปฏิกิริยาที่รุนแรงถึงเพียงนี้
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อมายืนอยู่ใต้ต้นหวายฉู่ใหญ่
พริบตาเดียวที่บรรดาคนรอรถของเฒ่าหลี่ใต้ต้นหวายฉู่เห็นจางซิ่วเอ๋อ
