ถามกลับ
จางซิ่วเอ๋อพูดขึ้นอย่างอึดอัด “ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอก เพียงแต่…..ชายหญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวกัน….แบบนี้คงจะไม่ดีเท่าไหร่”
“ระหว่างทางคงไม่มีใครเห็นหรอก อีกอย่างในตอนนั้นเจ้าก็เคยลากข้ากลับเข้าบ้านแล้วไม่ใช่หรือไง?” เนี่ยหย่วนเฉียวย้อนถาม
จางซิ่วเอ๋อยังอยากจะปฏิเสธด้วยสัญชาตญาณ ต่อให้เป็นคนที่ค่อนข้างหัวสมัยใหม่มากแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็ไม่อาจขี่หลังผู้ชายแบบนี้ได้
“คือว่า เจ้าลุกขึ้นเถอะ ข้าไม่ต้องการจริง ๆ ข้าเดินเองได้” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
“เจ้าเลิกฝืนได้แล้ว ลมมันเย็นมาก หากเจ้าบาดเจ็บแล้วยังเดินอยู่แบบนี้จะป่วยเอาง่าย ๆ นะ” เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ยขึ้นอีก
ในขณะที่ทั้งสองต่างยืนกรานในจุดยืนตัวเอง เนี่ยหย่วนเฉียวหรี่ตาและพูดขึ้น “ถ้าเจ้าไม่ขึ้นหลังข้า ข้าคงได้แต่อุ้มเจ้ากลับไป”
หน้าของจางซิ่วเอ๋อแดงขึ้นมา “เจ้า…..จะทำแบบนั้นได้อย่างไรเล่า!”
นางรู้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวหวังดี แต่ถ้าปล่อยให้เนี่ยหย่วนเฉียวอุ้ม…..นางไม่กล้าที่จะคิดต่อเลย สู้ยอมขี่หลังเขายังจะดีกว่า
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกถึงความจริงจังผ่านน้ำเสียงของเนี่ยหย่วนเฉียว รู้ว่าตัวเองคงปฏิเสธเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้ จึงได้แต่หมอบตัวลงบนหลังของเนี่ยหย่วนเฉียว
ถึงเนี่ยหย่วนเฉียวจะไม่ได้ดูบึกบึน ออกจะผอมบางด้วยซ้ำ ทว่าแผ่นหลังของเขากลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างคาดไม่ถึง
เขาเดินเร็วมาก และก้าวอย่างมั่นคง
ตอนแรกจางซิ่วเอ๋อยังเกร็งตัวอยู่ แต่พอผ่านไ
