ี่ไม่ชอบเขา ครั้งนี้ก็ช่วยเขาหน่อยเถอะเจ้าค่ะ……”
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเมื่อก่อนสวี่อวิ๋นซานดูแลจางชุนเถาและจางซานหยาไว้ไม่น้อย แต่จะช่วยสวี่อวิ๋นซานหรือไม่นางยังลังเลอยู่
ในขณะนั้น จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าใจของตัวเองหน่วง ๆ ความเจ็บแปลก ๆ แผ่ขยายอยู่ในใจ
พอรู้สึกแบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็หมดแรง
เจ้าของร่างที่หายไปไม่รู้นานเท่าไรกลับมีผลต่ออารมณ์ความรู้สึกของนาง
ถึงแม้เจ้าของร่างจะไม่อยู่แล้ว แต่ถึงอย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็ดูดซับความทรงจำของเจ้าของร่างมาส่วนนึง เจ้าของร่างจึงยังมีผลต่ออารมณ์ความรู้สึกของจางซิ่วเอ๋ออยู่บ้าง
แต่จางซิ่วเอ๋อคิดไม่ถึงว่าเจ้าของร่างไม่ได้ทิ้งความทรงจำของสวี่อวิ๋นซานให้นาง เวลาแบบนี้กลับหวั่นไหวเพราะเรื่องของสวี่หวิซาน
จางซิ่วเอ๋อไม่อาจไตร่ตรองได้ว่าเพราะอะไรกันแน่ แต่นางถอนหายใจอย่างหมดแรง “ใครใช้ให้เจ้าติดหนี้เขา ข้าติดหนี้เจ้า เรื่องนี้ข้าต้องยุ่ง”
ตอนนี้แม่หลินมาถึงหน้าประตูแล้ว ถีบประตูอย่างแรง “จางซิ่วเอ๋อ ออกมาเดี๋ยวนี้!”
จางซิ่วเอ๋อมองสวี่อวิ๋นซานพลางชี้ไปทางบ้าน
สวี่อวิ๋นซานพยักหน้า เดินตามจางซิ่วเอ๋อเข้าไปในบ้าน
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ให้สวี่อวิ๋นซานเข้าบ้านตัวเอง แต่พาสวี่อวิ๋นซานไปที่ห้องครัวและบอกกับสวี่อวิ๋นซาน “สวี่อวิ๋นซาน เจ้าควบคุมสติตัวเองให้อยู่ อย่าสร้างปัญหาให้ข้า!”
“เดี๋ยวพอแม่เจ้าไปแล้ว ข้าไปตามท่านหมอเมิ่งมาให้เจ้าได้” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
สวี่อวิ๋นซานพยักหน้
