้านรึ?” เถ้าแก่เห็นแม่โจวอายุเยอะสุดจึงเอ่ยถามจางซิ่วเอ๋อกล่าว “ตั้งป้ายวิญญาณให้สามีข้า”เถ้าแก่มองจางซิ่วเอ๋ออย่างพินิจ เห็นว่าจางซิ่วเอ๋ออายุไม่มาก ทรงผมก็ดูไม่ออกว่าแต่งงานแล้วหากจางซิ่วเอ๋อไม่พูดออกมาเอง เถ้าแก่คนนี้คงนึกว่าจางซิ่วเอ๋อยังไม่ออกเรือนเถ้าแก่ร้านโลงศพเห็นจางซิ่วเอ๋อเป็นแม่ม่ายตั้งแต่อายุยังน้อยก็นึกสงสาร เขาถามเสียงนุ่มนวล “ไม่ทราบว่าสามีที่ตายไปของเจ้าชื่ออะไรรึ?”พอเถ้าแก่ร้านโลงศพถาม จางซิ่วเอ๋อก็ตอบไม่ได้นางพยายามนึก ไอ้คนขี้โรคตายไวนั่นชื่ออะไรนะ? มาถึงตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองรู้เพียงว่าเขาแซ่เนี่ย เรื่องอื่นนั้นไม่รู้อะไรเลยบางทีจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่างอาจจะรู้ แต่ไม่ได้ทิ้งความทรงจำส่วนนี้ไว้ให้นางบางทีเมื่อก่อนนางอาจจะจำได้ แต่รู้สึกว่าเป็นคนไม่สำคัญจึงลืมในภายหลังเมื่อก่อนจางซิ่วเอ๋อไม่คิดว่าตัวเองมีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณชายเนี่ย จึงไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเบา “ข้าอ่านหนังสือไม่ออก ไม่รู้ว่าอักษรพวกนั้นเขียนอย่างไร…..”จางชุนเถาที่อยู่ข้าง ๆ พลันเอ่ยขึ้น “ข้ารู้”จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างแปลกใจระคนดีใจ ตอนแรกนางคิดจะบอกว่าตัวเองจะตั้งป้ายวิญญาณให้ลูกชายเจ้าของที่ตระกูลเนี่ย บางทีเถ้าแก่คนนี้อาจจะรู้ว่าคุณชายเนี่ยชื่ออะไรอย่างไรเสียเจ้าของที่ตระกูลเนี่ยก็เป็นคนมีชื่อเสียงในละแวกนี้จางชุนเถาเอ่ยขึ้น “หย่วน ที่มาจากสงบจิตสงบใจจึ
