งจะทำตามฝันอันกว้างไกลได้ เฉียว ที่มาจากนกที่บินจากหุบเขาไปบนยอดไม้ได้แต่ยังไม่ลืมเพื่อนฝูง”จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาตาโต คิดไม่ถึงเลยว่าจางชุนเถาจะพูดประโยคที่ลึกล้ำขนาดนี้ได้จางชุนเถาเองก็อ่านหนังสือไม่ออกนะสัมผัสได้ถึงความกังขาจากจางซิ่วเอ๋อ จางชุนเถาเอ่ยเสียงค่อย “ตอนแม่สื่ออ้วนมาสู่ขอพี่ที่บ้านเรา นางพูดประโยคมงคลไว้เยอะ นางอธิบายความหมายในชื่อของคุณชายเนี่ยให้ฟังด้วย บอกว่าพี่สองคนเหมาะสมกันทั้งจากชื่อหรือแผนผังพลังชี่……”พูดมาถึงตรงนี้จางชุนเถาชะงัก “ข้าไม่เข้าใจความหมายหรอก แต่จำประโยคนี้ได้”จางชุนเถามองเถ้าแก่พลางเอ่ย “จากประโยคนี้ ท่านพอฟังรู้ใช่ไหมว่าอักษรตัวไหน?”“รู้ ๆ” เถ้าแก่ร้านโลงศพเคยเรียนหนังสือ อย่างไรเสียบางครั้งบางคราวเขาต้องเขียนเรียงความแสดงความอาลัยเพื่อหาเงินเถ้าแก่ร้านโลงศพเป็นคนมีความสามารถ โชคดีที่จางซิ่วเอ๋อมาเจอเขา ไม่อย่างนั้นนางคงกระอักกระอ่วนน่าดู“สามีที่ตายไปของเจ้าชื่อเนี่ยหย่วนเฉียวเหรอ?” เถ้าแก่ถามอีกครั้งเพื่อยืนยัน หากเขียนป้ายผิดคงแย่แน่จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าจากนั้นเถ้าแก่จึงหยิบพู่กันชาดแดงขึ้นมาเขียนป้ายวิญญาณที่จริงมีวิธีสลักอักษรบนนั้นก่อนแล้วค่อยย้อมสี แต่แบบนั้นแพงกว่า จางซิ่วเอ๋อคิดว่าแบบนี้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียตำลึงมากมายบนเรื่องแบบนี้จางซิ่วเอ๋อที่กล้าใช้เงินมาตลอดกลับงกในเวลานี้ไม่นานนัก ป้ายวิญญาณที่เขียนว่า ‘ป้ายแห่งสามีเนี่ยหย่วนเ
