วหน้าแดงเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ใช้เงินลูกสาวจางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วสูง “เงินจะร้อนได้อย่างไรเจ้าคะ คนเป็นแม่ใช้เงินลูกสาวมันทำไมรึ? ท่านแม่ ถ้าข้าเป็นบุตรชายทำก็จะไม่คิดแบบนี้ใช่ไหม ในใจแม่ก็ยังไม่ชอบลูกสาวอย่างพวกเราอยู่ดี”แม่โจวได้ฟังก็รีบบอก “เจ้าพูดอะไรโง่ ๆ แม่เก็บไว้ก็ได้”จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวและยิ้มตาหยีแม่โจวเพิ่งรู้ตัวทีหลังว่าตกหลุมพรางจางซิ่วเอ๋อ นางเอ่ยเสียงงอน ๆ “เจ้านี่นะ”“ท่านแม่ ในเมื่อพี่ใหญ่กตัญญูแม่ ท่านก็เก็บไว้เถอะ” จางชุนเถาเสริมจางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างชื่นชมแม่โจวซ่อนหนึ่งเศษตำลึงเงินไว้ที่ตัวอย่างละเอียด รู้สึกว่าไม่มีใครมาเจอได้ง่าย ๆ แล้วถึงหยุด………………………………………
เขารู้ว่าบ้านโจวเหวินเป็นอย่างไร และยิ่งรู้ว่าสำหรับโจวเหวินแล้วซาลาเปานี่ใช่ว่าได้มาง่าย ๆ แถมสองวันก่อนตระกูลโจวยังแวะเอาปลาตัวใหญ่มาให้เขาด้วย เขาจึงไม่เห็นว่าโจวเหวินขัดหูขัดตา เถ้าแก่รับซาลาเปามาและกล่าว “เอาล่ะ ครั้งหน้าถ้าที่บ้านเจ้ามีคนมาหาอีกข้าก็ให้ออกไปอยู่ดีแหละ”
โจวเหวินกล่าวยิ้ม ๆ “อาจารย์ ท่านนี่เป็นคนดีจริง ๆ! ขอบคุณนะขอรับ!”
เถ้าแก่ผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องใจดำ ตอนนี้ได้ยินโจวเหวินเอ่ยชมจึงมีสีหน้ากระอักกระอ่วนไม่น้อย
เขากระแอมเบา ๆ “ยอข้าน้อย ๆ ทำงานเยอะ ๆ! ข้าก็พอใจแล้ว!”
โจวเหวินรีบบอกยิ้ม ๆ “ขอรับ ข้าจะไปทำงานเดี๋ยวนี้!”
หลังจากส่งโจวเหวินเสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็คิดไตร่ตรองก่อนจะไปร้
