ันที นางมองคนผู้นี้อย่างเกรี้ยวกราด “ข้าเป็นใครรึ? ข้าต่างหากที่อยากถามว่าเจ้าเป็นใคร! เจ้าดูให้ดีสิ ตอนนี้เจ้าอยู่ในบ้านข้านะ!”คนผู้นี้มองไปรอบ ๆ อย่างฉงน น้ำเสียงสับสนนิดหน่อย “บ้านเจ้า?”จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้ว “ทำไม? หรือนี่บ้านเจ้าหรือไง?”ชายหนุ่มมองจางซิ่วเอ๋อเงียบ ๆ มีอารมณ์บางอย่างที่มองไม่ออกว่าคืออะไรอยู่ในแววตาจางซิ่วเอ๋อชี้ที่มือตัวเอง “ปล่อยข้า ข้านี่ชักศึกเข้าบ้านจริง ๆ ช่วยเจ้าไว้นอกจากจะไม่ได้รับการตอบแทนแล้วยังต้องมาเจ็บตัวอีก!”…………………………
ต้องขอบคุณฟ้าดิน เนื่องจากห้องเก็บฟืนนี้มีไว้ใช้เก็บฟืนแห้ง ตอนจางซิ่วเอ๋อซ่อมหลังคาจึงซ่อมหลังคาของห้องเก็บฟืนไปด้วย
ห้องว่างอื่น ๆ นางไม่ได้ซ่อมหลังคาหรอกนะ ไม่ใช่ว่าขี้เกียจ แต่การทำแบบนี้มันอันตรายเกินไป นางกลัวอยู่ตลอดว่าตัวเองจะพลัดตกลงมา
จางซิ่วเอ๋อหาเทียนไขครึ่งเล่มที่เหลืออยู่ในห้องเก็บฟืนมาจุด
ตะเกียงน้ำมันอยู่ในห้องนอน เวลานี้นางไม่กล้าไปหยิบหรอก กลางค่ำกลางคืนแบบนี้ ถ้าชุนเถารู้ว่านางลากคนกลับมาที่บ้านด้วยต้องตกใจกลัวแน่
จางซิ่วเอ๋อแหวกผมบนใบหน้าของคนผู้นี้ออก และได้เห็นโฉมหน้าเขาชัด ๆ
นางขมวดคิ้วและเอ่ยเสียงเบา “เจ้าอีกแล้วเหรอ!”
จางซิ่วเอ๋อคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะเจอคนเดียวกันได้ถึงสองครั้ง ครั้งก่อนนางไม่น่าใจดีช่วยเขาไว้เลย ไม่อย่างนั้นเขาคงตายไปนานแล้ว นางก็คงไม่ต้องมาเจอกับความยุ่งยากอย่างตอนนี้
เขายังคงมีสีหน้าซีดเซียวขอ
