าทำอะไรเนี่ย? บังอาจมาชนแขกผู้เกียรติของร้านข้า!”ขณะนั้นเถ้าแก่ก็เดินเข้ามา เสี่ยวเอ้อจึงรีบบอก “เถ้าแก่ นางคนนี้แหละบอกจะมาขายของอะไรไม่รู้ที่ร้านเรา เดินก็ไม่ระวัง ไปชนแขกผู้มีเกียรติเข้า”เถ้าแก่ตะโกนทันที “เด็ก ๆ จับนางคนที่ก่อเรื่องในร้านไว้!”จางซิ่วเอ๋อทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ นางโกรธจัดจนหัวเราะ “ใต้หล้านี้มีเหตุการณ์ที่กลับดำเป็นขาวได้ขนาดนี้เลยเหรอ! ข้าว่าร้านนี้เป็นร้านใจดำชัด ๆ!”นางพูดพลางลูบเอวตัวเองไปด้วย เจ็บจริง ๆ เลย“ข้าจนไปหน่อยก็จริง แต่ข้ามาที่ร้านก็ไม่ได้มาก่อเรื่อง ข้าก็แค่อยากถามว่าร้านนี้รับซื้อปลาไหม เดิมทีก็เป็นแค่การซื้อขายอยู่แล้ว ใช่ว่าข้าวิงวอนขอความเมตตาจากพวกท่านสักหน่อย ต่อให้พวกท่านไม่อยากซื้อ ปฏิเสธข้าเสียก็จบ แต่พี่ชายคนนี้กลับยื่นมือมาผลักข้า” จางซิ่วเอ๋อโมโหจนหน้าแดงก่ำ“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ข้าเป็นสตรี เพียงเขาผลักข้าแบบนี้ก็ทำลายชื่อเสียงข้าแล้ว การที่เขาผลักข้ามันสมควรแล้วเหรอ?”พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักนิดหน่อย มีเพียงนัยน์ตาเปล่งประกายอยู่บนใบหน้า นางหันกลับไปมองผู้ติดตามที่ตำหนิตัวเองเมื่อครู่ “ข้าไม่ดีเองที่ชนคุณชายของเจ้า แต่บนหลังข้าไม่มีตาจริง ๆ”พูดจบ จางซิ่วเอ๋อก็มองคนโชคร้ายอีกคนจะว่าไปคน ๆ นี้ก็ซวยจริง ๆ จู่ ๆ ก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ถึงแม้เมื่อครู่เสี่ยวเอ้อจะผลักนางไปทีนึงจนล้มกระแทกพื้น แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ได้รู้สึกว่าชายผู้นี้ต้องพย
