ุงตัวนางไว้ ผู้ติดตามเขาพูดจาไม่น่าฟังก็จริง แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนที่มาเจอเรื่องโชคร้ายทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรจางซิ่วเอ๋อมองคน ๆ นี้อย่างไตร่ตรอง สายตาพลันตะลึงขึ้นมาคนผู้นี้ใส่ชุดฝ้ายอย่างดีทั้งตัว บนชุดมีลวดลายสีทองหม่น ถ้ามองไม่ผิด ลวดลายแบบนี้ไม่ได้เกิดจากการย้อม แต่เกิดจากการทอด้วยไหมทอง!หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ สายตาของเขาช่างดูล้ำลึก ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่แต่ตอนนี้เขาได้ตกอยู่ในสภาพน่าอับอาย ตัวเปียกน้ำจนชุ่มโชก บนศีรษะก็มีปลากระโดดข้ามไปเมื่อครู่…เปียกไปครึ่งตัวแล้ว…………………………………………
แต่ถึงแม่หลินจะคิดแบบนั้น มันก็เป็นเรื่องอนาคต
ตอนนี้นางโดนจางซิ่วเอ๋อข่มไว้อย่างสิ้นเชิง
ไม่นานนักก็มาถึงตัวเมือง จางซิ่วเอ๋อจึงเช็ดน้ำตาและเอ่ยขึ้น “ข้าไปขายผักก่อนนะเจ้าคะ”
จวี๋ฮวาตั้งใจจะไปกับจางซิ่วเอ๋อ แต่จะพูดก็พูดไม่ออก เพราะนางต้องไปขายงานปักที่ร้านขายผ้าปักอีก
ส่วนจางซิ่วเอ๋อที่ขนปลาถังหนึ่งมาขายย่อมไม่อยากให้ใครรู้อยู่แล้ว เรื่องนี้จะยอมให้คนอื่นมากับตัวเองได้อย่างไร
แม่นางน้อยแบกตะกร้าสานของตัวเองขึ้นหลัง แต่ไม่ได้มุ่งหน้าไปทางทิศตลาด เพราะการไปตลาดนั้นง่ายต่อการเจอคนรู้จัก นางจึงตั้งใจจะไปเสี่ยงโชคที่โรงเตี๊ยม
และนางก็อยากไปทำความรู้จักโรงเตี๊ยมไว้ พอเครื่องเทศของนางทำเสร็จเมื่อไร ก็จะได้เอาไปขายให้โรงเตี๊ยม
จางซิ่วเอ๋อเดินวนอยู่พักนึง ก็มาอยู่ด้านนอกโรงเตี๊ยมที่ชื่อว่าอิ๋งเค่อจวี
นางชะง
