ัก ก่อนจะสาวเท้าก้าวไปด้านใน
เสื้อผ้าของนางทั้งเก่าและขาดวิ่น เผ้าผมแห้งกรังสีหน้าหม่นหมอง แถมยังแบกตะกร้าสานใบใหญ่ พอมาปรากฏตัวในโรงเตี๊ยมนี่ก็กลายเป็นจุดสนใจทันที
คนที่เข้า ๆ ออก ๆ ในโรงเตี๊ยมนี่มีแต่คนรวย ต่อให้ไม่ใช่ทุกคนที่แต่งตัวฟุ้งเฟ้อ แต่ก็ไม่มีใครเป็นแบบจางซิ่วเอ๋อ!
ขณะนั้นเสี่ยวเอ้อที่ร้านก็เดินเข้ามา “เฮ้! เจ้ามาทำอะไร?”
น้ำเสียงเสี่ยวเอ้อฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าตัวเองโดนดูถูก แต่ในเมื่อนางมาแล้ว จะยอมให้คนอื่นไล่ออกไปแบบนั้นไม่ได้
นางจึงปริปากเอ่ย “ข้าจับปลามาได้ เลยจะมาถามว่าพวกท่านรับซื้อไหม”
“ไม่รับ ๆ” เสี่ยวเอ้อเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อ แล้วหันไปมองตรงที่เถ้าแก่อยู่ เห็นได้ชัดว่ารำคาญ
ขืนปล่อยให้นังบ้านนอกยืนอยู่ตรงนี้ ถ้าแขกเหรื่อไม่พอใจเข้า มีผลกระทบต่อการค้าขายของโรงเตี๊ยมขึ้นมาจะทำอย่างไร? ถึงตอนนั้นเถ้าแก่ต้องด่าเขาแน่ ที่สำคัญที่สุดคือ….ถ้านังบ้านนอกนี่มาขายปลาจริง ๆ ล่ะแย่แน่
ปลาที่โรงเตี๊ยมส่วนใหญ่แล้วเขาเป็นคนออกไปซื้อเอง เป็นลูกน้องที่คอยวิ่งหาของ
แต่สินค้าอย่างปลามีราคาไม่คงตัวเหมือนราคาเนื้อหมู เพราะฉะนั้นจะมีกำไรในตอนซื้อขาย
ถ้าเกิดนังบ้านนอกนี่มาขายปลาจริง แล้วเถ้าแก่พบว่าซื้อปลากับนางสะดวกกว่าแล้ว เขาจะยังได้เป็นคนไปหาซื้อปลาอยู่อีกหรือ?
ไม่ทันที่จางซิ่วเอ๋อจะพูดอะไรต่อ เสี่ยวเอ้อก็เข้ามาผลักนาง
จางซิ่วเอ๋อก็คิดไม่ถึงว่าเสี่ยวเอ้อจะลงมือ
