วจึงโล่งใจไปหนึ่งเปลาะ เพราะแผลไม่ได้ลึกมากยังไม่ถึงหัวใจ โชคดีที่ตอนยัยนี่ลงมือ มือของนางสั่นเล็กน้อย
เธอหาเสื้อผ้าชั้นในตัวเองที่พอสะอาดแล้วฉีกออกมาพันแผลตัวเอง
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็พอจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ทว่าท้องกลับส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างไม่เอาไหน
หญิงสาวลองขยับตัวพลางยื่นมือไปยังเล้าไก่ที่ห่างกันนิดเดียวอย่างยากลำบาก เธอยื่นมือคลำไปตามซอกเล้าและหยิบไข่ออกมาหนึ่งฟอง
ไข่ยังดิบอยู่ แต่จางซิ่วเอ๋อไม่สนใจแล้ว เธอเสียเลือดมากแถมยังไม่ได้กินข้าว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงต้องตายแน่
เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด จางซิ่วเอ๋อจึงเคาะไข่ให้เป็นรูเล็ก ๆ และดูดจนเกลี้ยง
เมื่อกินไข่หมดแล้วเธอก็ก้มมองมือผอมแห้งของตัวเอง ต่อให้จางซิ่วเอ๋อไม่ฆ่าตัวตาย นางก็ใกล้จะอดตายแล้วล่ะ
เธอนึกถึงความทรงจำเจ้าของร่าง สุดท้ายจึงตัดสินใจบดเปลือกไข่ให้แหลกแล้วโยนให้พวกเป็ดไก่ เมื่อมองเห็นเป็ดไก่กินเปลือกไข่จนหมดถึงได้โล่งอก และเอนหลังพิงกำแพงเรียบเรียงความทรงจำของเจ้าของร่าง
คนในบ้านเจ้าของร่างออกจะมีมากอยู่
ปู่ของนางชื่อจางเป่าไฉ ภรรยาของเขาก็คือแม่เฒ่าจาง
ทั้งสองมีลูกชาย 3 คนลูกสาว 2 คน
พ่อของจางซิ่วเอ๋อเป็นลูกคนที่สี่ เขามีพี่สาวคนโต พี่ชาย 2 คน แล้วก็น้องสาว 1 คน แต่เป็นลูกสาวที่แม่เฒ่าจางเพิ่งมามีตอนแก่ นางจึงมีอายุเท่ากับจางซิ่วเอ๋อ
พ่อของจางซิ่วเอ๋อชื่อจางต้าหู ส่วนแม่เป็นหญิงสาวแซ่โจว
ในความทรงจำของจ
