ที่จริงทุกคนรู้ว่าหญิงบาปจากตระกูลเซินบัดนี้กลายเป็นทาสต่ำ ต้อยในตำ หนัก บูรพาแล้ว แต่เมื่อได้เห็นหญิงที่เคยเป็นกิ่งทองใบหยกคนนี้ต้องคุกเข่าหมอบราบ กับพื้น วิงวอนด้วยเสียงเศร้า หัวใจของพวกเขาก็ยังอดรู้สึกสะเทือนไม่ได้
องค์รัชทายาทฝึกคนได้เก่งจริงๆ!
เสินจื่ออี้เคยเป็นพี่สาวของเขา แต่เขากลับใจร้ายกับเธอได้ถึงเพียงนี้
เสินจื่ออี้เริ่มก้มหน้าเก็บเศษกระเบื้อง เธอไม่ชอบใช้มือขวา เพราะไม่อยากให้คนเห็นนิ้วมือที่หายไปของเธอ เธอเพิ่งจะยื่นมือซ้ายออกไป เสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกก็ปรากฏในสายตาของเธอ“ใครให้เจ้าใช้มือเก็บ ใช้ปากคาบขึ้นมาให้ข้า“
เสินจื่ออี้รู้ว่าเขาตั้งใจทำ ให้เธออับอาย แต่ร่างกายของเธอก็ยังอดสั่นไม่ได้
ขุนนางข้างๆ สบตากัน และหันหน้าไปทางอื่น แสดงชัดว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับ‘เรื่องส่วนตัว‘ของตำ หนักบูรพา
มีเพียงมู่จิ่งชูที่ขมวดคิ้ว“องค์รัชทายาท“
“อย่างไร?คุณชายผู้ดีอยากช่วยนางหรือ?”เสี่ยวเสวียนฉียิ้มพลางเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชามองไปทางมู่จิ่งชู
แม้จะยิ้มอยู่ ท่าทีอหังการของรัชทายาทวัยเยาว์ก็ยังแรงกล้า
ช่างแตกต่างกับชายหนุ่มเงียบขรึมที่เคยอยู่ในตระกูลเซินโดยสิ้นเชิง
มู่จิ่งชูกำ ลังจะพูดอะไรแต่ก็กลืนกลับไป
ถึงแม้ว่า เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดแก้ต่างให้เธอ
