อบกลับสู่ปกติแล้ว”“เช่นนั้นรอสักครู่ เราออกไปดูด้วยกัน หากเมืองสงบจริง ร้านผ้าของข้าก็ถึงเวลาจะเปิดทำการอีกครั้ง”หลินถิงพยายามเช็ดมือ แต่คราบมันไม่ยอมหลุด จึงโยนผ้าเช็ดทิ้งอย่างไม่ใส่ใจต้วนหลิงหยิบผ้าเช็ดใหม่ขึ้นมา จุ่มน้ำชาลงไปเล็กน้อย แล้วค่อยๆ เช็ดปลายนิ้วให้นาง คราบมันค่อยจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นชาหอมละมุนหลินถิงมองใบหน้าด้านข้างอันคมคายของเขา พลันถามขึ้น “แล้วท่านล่ะ วันหน้าท่านจะยังเป็นองครักษ์เสื้อแพรอยู่หรือไม่?”ราชวงศ์ผลัดเปลี่ยน ย่อมมีการชำระล้างขุนนางครั้งใหญ่ ตอนนี้ต้วนหลิงมิใช่ผู้บังคับบัญชาองครักษ์เสื้อแพรอีกต่อไป ทว่าด้วยความสามารถของเขา หากต้องการกลับไป ก็หาใช่เรื่องยากไม่ต้วนหลิงเช็ดคราบมันที่ปลายนิ้วสุดท้ายของนางเสร็จ เอ่ยเสียงเรียบ “บางทีอาจใช่… หรือบางทีอาจไม่”ก่อนออกจากจวน ทั้งสองได้พบกับหลี่จิงชิว นางได้ยินว่าหลินถิงจะออกไปข้างนอก จึงขอติดตามไปด้วย แม้นางรู้ว่าต้วนหลิงวรยุทธ์สูงส่ง หากมีเขาอยู่ หลินถิงย่อมไม่เป็นอันตราย ทว่าในฐานะแม่ ย่อมอดห่วงไม่ได้ส่วนหลินถิงกลับคิดว่า นางกับท่านแม่มิได้ออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันเสียนานแล้ว จึงพาออกไปด้วยอย่างยินดีครั้นขึ้นรถม้า หลินถิงยกมือใช้ตะขอเกี่ยวม่านขึ้น มองทิวทัศน์ด้านนอก ต้วนหลิงพูดถูกทุกประการ เมืองหลวงแทบจะกลับคืนสู่ความสงบดังเดิม ร้านรวงสองฟากถนนต่างเปิดกิจการอีกครั้ง ผู้คนพลุกพล่านเบียดเสียดไปมาบรรยากาศคึกคักครื้นเค
