รู้ เพียงแต่ฮองเฮาได้กำชับไว้ว่า ต้องนำสิ่งนี้มามอบแก่ฮูหยินให้จงได้”ในแคว้นต้าเหยียนยังคงมีธรรมเนียมการฝังตามเจ้านาย ฮองเฮาสวรรคตแล้ว บรรดานางกำนัลผู้ใกล้ชิดล้วนต้องพลีชีพตามไป ทว่านางผู้นี้เป็นผู้เดียวที่ฮองเฮาได้พระราชทานอภัยโทษ ให้ปลดปล่อยออกจากวังกลับคืนบ้านเกิดตั้งแต่ยังมีพราชนม์อยู่ในที่สุดหลินถิงก็รับห่อของที่ถูกพันไว้ด้วยแพรหลายชั้น เปิดออกดูจึงพบว่าภายในมีทั้งชุดเข็มเงินขนาดและรูปทรงแปลกประหลาด กับจดหมายฉบับหนึ่งนางไม่สนใจเข็มเงิน รีบกางจดหมายออกอ่านก่อน เนื้อความในจดหมายระบุถึงหนทางที่จะทำให้ยาเหรินกลับคืนสู่ความเป็นมนุษย์ปกติได้ วิธีนี้เป็นสิ่งที่ฮองเฮาทรงค้นพบในช่วงสุดท้ายของพราชนม์ชีพ แต่วันนั้นเมื่อหลินถิงเข้าเฝ้านางมิกล้าเปิดเผย เกรงจะถูกฮ่องเต้เจียเต๋อจับพิรุธ จึงจำต้องฝากไว้กับนางกำนัลที่วางใจได้ ให้ส่งมอบออกมาหลังสิ้นพราชนม์หลินถิงอ่านจดหมายรวดเร็ว เมื่อสิ้นบรรทัดสุดท้ายก็ถึงกับกำมือแน่น ควบคุมตนเองมิให้ส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นเต้น ก่อนหันไปคว้ามือของต้วนหลิง “ท่าน…ท่านดูสิ นี่มันคืออะไร!”ยามนางอ่านเมื่อครู่หาได้ปิดบัง เขาจึงเห็นทุกถ้อยคำไปก่อนแล้ว “ข้าเห็นแล้ว”หากไม่ติดว่าหลังคารถม้านี้ต่ำเกินไป หลินถิงคงกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดีเสียยิ่งกว่าต้วนหลิง ราวกับว่าผู้ที่จะได้กลับคืนสู่ความเป็นมนุษย์คือหลินถิงเองหาใช่เขาไม่ต้วนหลิงมองนางที่ยังคงมีลมหายใจอันอบอุ่นอยู
