ห้บ่าวไพร่รื้อถอนของที่เกี่ยวข้องกับงานศพทั้งหมดไปเสีย พร้อมทั้งส่งแขกที่มาร่วมงานศพกลับไปนอกจากนี้ ยังสั่งโปรยเงินหน้าประตูจวนต่อเนื่องหลายวัน เพื่อแก้เคล็ดปัดเป่าสิ่งอัปมงคลหลินถิงใช้เวลาหลายชั่วยามอยู่กับหลี่จิงชิวและต้วนซินหนิง กว่าจะยอมกลับห้องด้วยความอาลัยไม่อยากแยกจาก เฝิงฮูหยินก็จัดเตรียมน้ำใส่ใบส้มโอให้เพื่อลูบกาย อันหมายถึงชำระล้างเสนียดและโรคภัยต้วนหลิงมิยอมห่างกายนางแม้ครึ่งก้าว เมื่ออาบน้ำเสร็จ หลินถิงก็เอนกายลงบนเตียง กอดเขาไว้แน่นแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าเหนื่อยนัก ท่านพักกับข้าสักหน่อยเถิด”เขากลับยังลืมตาไม่ยอมหลับ หลินถิงเห็นดังนั้น จึงยกมือขึ้นปิดดวงตาของเขา “หลับตา พักผ่อนเสีย”แพขนตายาวสั่นสะท้านภายใต้ฝ่ามือ ทำให้นางทั้งคันยุบยิบ ทั้งอึดอัดในอก “ข้าบอกให้ท่านหลับ เจ้าท่านไม่ได้ยินหรือไร?”กลิ่นหอมจากใบส้มโอคละคลุ้งรอบเตียง แทรกเข้าสู่ปลายจมูก ต้วนหลิงคว้ามือของนางลง แล้วจึงหลับตาตามที่นางปรารถนา “หากนี่เป็นเพียงความฝัน ก็อย่าได้ปลุกข้าตื่นเลย”หลินถิงสูดหายใจสั้นๆ ก่อนซบหน้าลงกับอกเขา “เหตุใดท่านจึงเอาแต่พูดถึงความฝัน เหมือนกับท่านแม่และหลิงอวี่กันเล่า”ต้วนหลิงโอบเอวนางไว้แน่น เสียงต่ำแผ่วเบา “เพราะข้าหวาดกลัว……”หวาดกลัวว่าเมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นจะเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณในโลง ที่ไม่ว่าจะร้องเรียกเช่นไร ก็ไร้คำตอบกลับมาหลินถิงมิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ไม่นาน ต้วนห
