ลิงก็เข้าสู่ห้วงนิทรานางเพียงทอดสายตามองเขาอย่างเงียบงัน ก็พบเงาดำคล้ำใต้ดวงตาชัดเจนกว่าวันวานนัก แท้จริงแล้ว นางหาได้ง่วงงุนไม่ ที่เมื่อครู่เพียงอ้างว่าเหน็ดเหนื่อยก็เพื่อบังคับให้ต้วนหลิงได้หลับพักผ่อนบ้างเท่านั้น บัดนี้เมื่อเขาหลับแล้ว นางก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งทำทีว่าอ่อนล้าอีกต่อไปดังนั้นนางเพียงนอนข้างเขา ไม่ทำสิ่งใด คอยอยู่เคียงข้างจนฟ้ามืด ครั้นค่ำลงจึงออกไปร่วมรับประทานอาหารเย็นกับหลี่จิงชิวและเฝิงฮูหยินค่ำคืนวันนี้เฝิงฮูหยินจัดเลี้ยง “อาหารแห่งการกลับคืน” เพื่อเฉลิมฉลองที่หลินถิงหายดี เพียงแต่ก่อนมื้ออาหารจะเริ่ม ก็มีราชโองการจากวังหลวงเรียกให้ท่านต้วนผู้เฒ่าเข้าเฝ้าฮ่องเต้เจียเต๋อ เขาจึงจำต้องไปวังหลวงโดยไม่อาจปฏิเสธสำรับมื้อนี้จึงขาดท่านต้วนผู้เฒ่าไปหนึ่งคน แต่เฝิงฮูหยินหาได้ถือสารอคอยไม่ นางสั่งให้ทุกคนเริ่มต้นตามกาลกินก็กิน ดื่มก็ดื่มเมื่อสำรับสิ้นแล้ว หลินถิงจึงส่งหลี่จิงชิวกลับเรือน แล้วจูงมือต้วนหลิงไปยังที่พักของจินอันไจ้คราวนางสิ้นชีวิตนั้น เคยได้ยินเฝิงฮูหยินสนทนากับท่านต้วนผู้เฒ่าเรื่อง “ยาเหริน” รู้ว่าแม้ผู้ที่ถูกทำให้เป็นยาเหรินจะต้านพิษทั้งปวง แต่กลับมีอายุขัยสั้นนักและฮ่องเต้เจียเต๋อย่อมรู้หนทางเปลี่ยนยาเหรินให้กลับเป็นสามัญชนได้ เพียงแต่เขาย่อมมิเปิดเผยง่ายดาย หลินถิงไม่อาจฝากความหวังไว้กับผู้ปกครองเหนือแผ่นดิน จึงคิดจะถามจินอันไจ้แทนเขาคลุกคลีอยู่ในยุทธภพม
