าช้านาน เห็นสิ่งแปลกประหลาดมามาก บางทีอาจรู้อะไรเกี่ยวกับยาเหรินก็เป็นได้ที่แท้นางคิดจะถามเรื่องนี้ตั้งแต่ยามฟื้นขึ้นมา ทว่าหาโอกาสมิได้เลยหลินถิงก้าวเดินเร็วขึ้นไปยังหอหนังสือ นางนอนนิ่งอยู่เจ็ดวันจนกระดูกแทบจะเปื่อยยุ่ย ต้องออกแรงกายจึงจะหายอึดอัด จึงมิได้เรียกรถม้าส่งตนกับต้วนหลิงต้วนหลิงก้าวยาวจึงไล่ตามได้อย่างง่ายดาย มือใหญ่กุมข้อมือนางไว้มั่น “เหตุใดเจ้าต้องพาข้าไปหาคุณชายจินด้วย?”หลินถิงไม่หยุดก้าว กลับเร่งฝีเท้า พลางกล่าวเสียงจริงจัง “ข้าไม่อยากให้ท่านมีอายุสั้น จึงคิดจะไปถามว่าจินอันไจ้เคยได้ยินเรื่องยาเหรินบ้างหรือไม่ เผื่อจะมีวิธีแก้ให้ท่านกลับเป็นคนปกติ”“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?”หลินถิงเอียงหน้าไปข้างทาง ไม่แม้แต่จะหันกลับ “เรื่องนี้ท่านอย่าใส่ใจเลย” นางเพียงรู้ว่าผู้ถูกทำให้เป็นยาเหรินก่อนหน้านั้นต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส ส่วนผลลัพธ์หลังจากนั้นนางยังมิรู้แจ้ง ไม่เช่นนั้นคงหาทางเสียแต่เนิ่นนานแล้วพอถึงหอหนังสือ จินอันไจ้ก็เปิดประตูออกมา พอดีกับที่พวกเขามาถึงตลอดหลายวันที่หลินถิงสิ้นชีวิต เขามิได้อยู่ว่าง กลับลอบออกไปนอกเมืองเพื่อส่งข่าวให้กองทัพกบฏแทนต้าเสวี่ยหนี เพียงวันนี้มีพิธีส่งศพให้นาง เขาจึงอยู่ในสกุลต้วนนานเป็นพิเศษบัดนี้เขาเตรียมจะออกไปสอบถามข่าวคราว แต่เมื่อเห็นสองคนตรงหน้า ก็อดแปลกใจมิได้ หลินถิงเพิ่งฟื้นขึ้นมาไยไม่พักผ่อนให้มาก กลับเร่งมาหาเขาเล่า?จินอันไจ้เอ่ย
