คำตอบอยู่ในภาพต่อไป”หลินถิงดูจะได้รับอิทธิพลจากคำว่า “ชอบ” ที่ต้วนหลิงเคยพูดอยู่บ่อยครั้ง บัดนี้นางไม่เพียงไม่ลังเลที่จะพูด แต่ยังเขียนมันอย่างตรงไปตรงมาต้วนหลิงใช้นิ้วลูบผ่านคำว่า “ข้าชอบท่าน” เบาๆ และในใจเองก็ตอกย้ำคำเหล่านั้นอยู่ในส่วนลึกเช่นเดียวกับวันก่อน จินอันไจ้เพียงส่งมอบภาพแล้วก็จากไป เขามิใช่คนช่างพูด นอกจากเวลาที่ต้องโต้เถียงกับหลินถิงเท่านั้น ปกติเขาเป็นคนเงียบขรึม หากมิใช่จำเป็นก็จะไม่เอ่ยสิ่งใดต้วนหลิงมิได้ใส่ใจว่าจินอันไจ้จากไปตั้งแต่เมื่อใด เขาเพียงนั่งเฝ้าภาพนั้นอยู่ชั่วยามเต็ม ราวกับจะหาคำตอบในสิ่งที่หลินถิงทิ้งไว้ให้เดาจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาเฝ้าศพ เขาจึงค่อยม้วนเก็บภาพไว้อย่างเรียบร้อยก่อนออกไปเฝ้าศพ ต้วนหลิงกลับเข้าห้องเพื่อชำระกาย เขาจุดเตาอบกำยานในห้องด้วยไม้จันทน์หอม กลิ่นนั้นซึมซาบเข้าผืนผ้าขาวของชุดไว้ทุกข์ เพราะหลินถิงโปรดปรานกลิ่นนี้ เขาจึงมิอาจพอใจเพียงการมอบถุงหอมให้กับนางแต่ยังต้องการให้กลิ่นที่นางชอบติดอยู่กับกายเขาด้วยกลิ่นกำยานคลุ้งไปทั่วห้อง ม่านควันซึมซาบเข้าสู่ทุกซอกมุม กลิ่นหอมของไม้จันทน์อบอวลแน่นหนา ต้วนหลิงนั่งอยู่ในถังอาบน้ำ หลับตาลงไม่นานนัก ราวกับได้ยินเสียงของหลินถิงดังแผ่วอยู่ข้างหู นางกำลังเรียกเขา “ต้วนจื่ออวี่”เขาลืมตาขึ้นทันที ทว่าภายในห้องหาได้มีเงาของหลินถิงอยู่จริงไม่หางตาของต้วนหลิงแดงระเรื่อด้วยความร้อนจากน้ำอาบ ใบหน้างดงามเจือด้
