วยอารมณ์คล้ายโกรธแค้นปนเวทนามือที่กำผ้าเช็ดกายพลันเผลอดึงจนฉีกขาดโดยไม่รู้ตัวเขาลุกออกจากถัง ผมยาวถูกน้ำซึมจนเปียก หยดน้ำร่วงลงตามเส้นผมที่แนบติดบนกระดูกไหปลาร้าอันขาวนวลต้วนหลิงหยิบชุดผ้าแพรสีชาดที่หลินถิงเคยซื้อให้ สวมลงบนกาย แล้วคลุมทับด้วยชุดไว้ทุกข์สีขาวสีแดงและขาวตัดกันเด่นชัดเขาก้าวไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง มองดูเครื่องประดับที่หลินถิงเคยใช้ สิ่งที่อยู่ในโลงล้วนเป็นของใหม่ที่ซื้อมา แต่สิ่งของที่ผ่านมือนางจริงๆ ยังคงอยู่ในห้อง มิได้มีผู้ใดย้ายไปไหนต้วนหลิงหยิบปิ่นทองอันคมกริบขึ้นมาวางลงบนข้อมือ กรีดเบาๆ ให้เกิดบาดแผลเล็กๆ เลือดซึมออกเพียงน้อยนิด เขาไม่ได้ลงแรงนัก เพียงแค่รอยแผลนี้ซ้อนทับร่องรอยแผลเดิมเท่านั้นบาดแผลใหม่อาจกลบบาดแผลเก่าได้ ทว่า…ความเจ็บปวดในใจเล่า จะถูกความเจ็บใหม่กลบได้หรือ? นับแต่หลินถิงสิ้นลม หัวใจเขาก็ปวดร้าวไม่รู้สิ้นขณะเขากำลังคิดจะใช้ความเจ็บจากกายเพื่อกลบความเจ็บในใจ ปิ่นทองกลับร่วงหลุดจากมือ ตกกระทบบนพรมส่งเสียงทึบอันไม่พึงใจต้วนหลิงเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวเก็บปิ่นขึ้นมา กำไว้อยู่เนิ่นนาน แล้วจึงค่อยๆ วางกลับลงในกล่องเครื่องประดับ เขาหยิบผ้าเช็ดผมเช็ดให้แห้งสนิทในกระจกสะท้อนใบหน้าอันละเมียดละไม ริมฝีปากแดงสด ฟันขาวสะอาด ผมดำสนิทราวหมึก คล้ายปีศาจรูปงามที่ปรากฏบนโลก หรือมารที่สวมผิวปลอมล่อลวงผู้คน ใต้ชุดไว้ทุกข์สีขาว ยังเห็นเงาแวบของชุดสีชาดคล้ายชุด
