งหลินถิง ทว่ากลับปรากฏกายในเวลานี้เอง หลี่จิงชิวทำเป็นไม่เห็น แต่หลินซานเย่กลับดื้อรั้นเข้ามาใกล้เอ่ยว่า“เล่ออวิ๋นช่างไร้วาสนา เพิ่งได้เคียงคู่จื่ออวี่ ยังไม่ทันเสวยสุขในชีวิตสามีภรรยา กลับล่วงลับไปก่อนวัยอันควร”“ออกไป!” น้ำเสียงของหลี่จิงชิวสั่นด้วยโทสะ นางรู้ดีว่าคำพูดนี้หาใช่เพราะโศกเศร้าที่บุตรสาวสิ้นลม หากแต่เจ็บใจที่ตนไม่อาจใช้การแต่งงานของนางเป็นสะพานให้เลื่อนตำแหน่งได้อีกแล้ว ที่แท้บุรุษส่วนใหญ่เมื่อภรรยาสิ้นชีวิต ก็มักหาภรรยาใหม่ และเมื่อแต่งใหม่แล้ว ก็ย่อมไม่จำต้องเหลียวแลครอบครัวของภรรยาเดิมอีกต่อไปหลินซานเย่ไม่พอใจนัก “นี่เจ้าหมายความประการใด ถึงอย่างไรข้าก็เป็นบิดาแท้ๆ ของเล่ออวิ๋น”หลี่จิงชิวคว้ากระดาษเงินกระดาษทองในมือ ปาใส่เขาอย่างไม่ยั้ง “เจ้ามีหน้ามาอ้างตนเป็นบิดาด้วยหรือ?! ยามพวกเราพากันอธิษฐานเผื่อเล่ออวิ๋น เจ้าล่ะอยู่ที่ใด? ยามนางสิ้นใจ เจ้าก็หาได้อยู่เคียงข้าง!”หลินซานเย่มิทันตั้งตัว ถูกปาใส่จนหน้าตาเขียวช้ำ รีบตะโกนโต้เถียง “เจ้าก็ไม่ต่างกับพวกชาวบ้านไร้การศึกษา!”ต้วนหลิงเห็นท่าทางโกลาหล เพียงรู้สึกว่ามันช่างวุ่นวายเหลือเกินหลี่จิงชิวพยายามสะกดกลั้นไฟโทสะ ไม่ปรารถนาให้เรื่องอื้อฉาวนี้กระทบผู้คนที่มาร่วมเคารพศพ “หากยังไม่ไปอย่าโทษว่าข้าไม่ปรานี”หลินซานเย่คิดว่านางล่วงเกินเกินไปนัก หลินถิงมิได้นับเขาเป็นบิดาแท้ๆ หลี่จิงชิวก็ผสมโรงเอาใจบุตรสาว ครานี้เขายอมมาแสดงค
