เสร็จแล้ว ออกไปกันเถิด”หน้าประตูเรือนโถงใหญ่ มีบ่าวรับใช้สองนางยืนรออยู่ ครั้นเห็นหลินถิงและหลี่จิงชิวออกมา ก็รีบหลีกทางพร้อมคำนับ “ฮูหยินสาม คุณหนูเจ็ด”หลินถิงพยักหน้ารับสั้นๆ ก้าวผ่านบ่าวด้วยท่วงท่าก้าวเบา ปิ่นทองบนมวยผมกระทบกันดังแผ่วใสต้วนหลิงที่รออยู่แต่แรก ได้ยินเสียงฝีเท้าก็ลุกขึ้นหันไปยังประตู เรือนโถงเปิดกว้าง แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดชายคาเข้ามาเต็มห้อง หลินถิงก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงสว่าง เงาร่างของนางทอดยาวปกคลุมบนร่างเขา ราวกับจะกลืนกินเขาไปทั้งสิ้นนางเดินเข้ามาทีละก้าว เอ่ยถามด้วยความสงสัย “เหตุใดท่านมารับข้าเล่า?”ทุกย่างก้าวที่นางเข้าใกล้ หัวใจต้วนหลิงก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับยังคงสงบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบดังเดิม“ข้าต้องเข้าวังในยามบ่าย จึงคิดว่าตอนเช้าจะมารับเจ้ากลับไปก่อน”หลินถิงได้ยินก็ค่อยเข้าใจ แต่ก็ยังแปลกใจอยู่ดี “แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องมาเช้าเพียงนี้เลย ท่านแม่บอกว่าตอนยามเหม่าท่านก็มาถึงแล้ว เวลานั้นฟ้ายังไม่ทันสว่างด้วยซ้ำ”ต้วนหลิงจ้องนาง ลึกลงไปในดวงตาแฝงแววสั่นไหว “เจ้ามิชอบให้ข้ามารับหรือ?”สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดที่ต่างหูหยกสีม่วงบนหูของนาง วันก่อนพิธีวิวาห์ หลินถิงเคยออกไปเลือกเครื่องประดับ เขาติดตามไปด้วย และเป็นเขาเองที่เลือกต่างหูหยกคู่นี้ให้นาง ตอนนั้นนางยังบอกว่า แม้งดงามแต่ไม่เหมาะกับตน มิคาดว่าวันนี้นางกลับสวมใส่สายตาของต้วนหลิงวกกลับมาที่ใบหน้
