างามพิลาส หลินถิงเพียงบิดไหล่เล็กน้อย เอ่ยอย่างคร้านๆ “ข้ามิได้ไม่ชอบเพียงแค่ถามเท่านั้น”นางเงยหน้ามองเขา พลันเห็นเงาคล้ำใต้ดวงตาคม ผิวเขาขาวนัก ต่อให้เงานั้นเลือนราง แต่ก็ยากจะปิดบังได้“ท่าน…เมื่อคืนมิได้พักผ่อนหรือ?”เขาตอบเพียงเสียงเบา “ได้พัก”หลินถิงยังไม่เชื่อ จึงกวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนคาดเดาออกเสียง “อย่าบอกนะว่าเพิ่งกลับถึงเมืองหลวง แล้วก็โหมงานจนไม่ได้นอนทั้งคืน?”เขาตอบสั้นๆ เพียงคำเดียว “มิได้”ไม่นาน หลี่จิงชิวก็เดินเข้ามา เดิมทีตั้งใจถ่วงเวลาไว้ก่อน เพื่อปล่อยให้ทั้งสองได้พูดคุยกันตามลำพังในมือนางถือห่อขนมหลายห่อเต็มไปหมด ล้วนเป็นของที่บุตรสาวโปรดปราน หลี่จิงชิวรู้ดีว่าหลินถิงกินเก่งนักของเหล่านี้ไม่ช้าก็หมด แม้ที่จวนต้วนจะหาซื้อได้ แต่สุดท้ายก็มิวายต้องสั่งบ่าวให้หามาเตรียมไว้ เพื่อให้นำติดตัวกลับไปด้วย“เวลาออกเดินทาง อย่าลืมหยิบติดไปด้วย ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าชอบกิน”แววตาหลินถิงพลันเป็นประกาย รีบก้าวเข้าไปดู ทำท่าจะเปิดห่อขึ้นชิมในทันทีหลี่จิงชิวรีบปัดมือนางออก ก่อนนำห่อขนมไปวางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ “เจ้านี่ช่างตะกละนัก ข้าให้เจ้าหยิบกลับไป มิได้บอกให้กินเสียเดี๋ยวนี้”“มันต่างกันตรงไหนกันเล่า”หลี่จิงชิวปรายตามองบุตรสาวแวบหนึ่ง เห็นนางยังทำท่าจะเอื้อมมือมาอีกก็เอ่ยปราม “ก็เพราะมันต่าง เจ้าก็มิใช่เพิ่งกินมื้อเช้ามาแล้วหรือ ตอนนี้ห้ามกินเพิ่ม”หลินถิงไม่เข้า
