ยู่ในรถม้า หลินถิงอยากรู้ว่าเขาหลับจริงหรือเพียงปิดตา จึงยกมือโบกไปตรงหน้า แต่กลับถูกเขาคว้าข้อมือไว้แน่นเขาเพียงยกมือคว้าไว้ ขนตาดำยาวยังไม่ไหวติง มิได้ลืมตาขึ้นมา หลินถิงก้มหน้ามองนิ้วเรียวยาวที่กักข้อมือตนมิได้สะบัดออก หากแต่ยอมทิ้งตัวนั่งเรียบร้อยข้างเขา ใช้อีกมือหยิบของกินเข้าปาก พลางเหลือบตามองเขาเป็นระยะรูปโฉมของต้วนหลิงประหนึ่งภาพวาด ขนคิ้วเรียวคม ริมฝีปากบางสีแดงเรื่อแนบสนิท เส้นกรามเรียบชัด ร่างสูงสง่าใต้ชุดเครื่องแบบสีชาด ผิวพรรณขาวผ่อง เขานั่งเอนกาย ขาเรียวยาวจำต้องงอเล็กน้อย ถุงหอมที่ห้อยอยู่บนสายรัดเอวแกว่งไกวเบาๆ ไปตามจังหวะบุรุษรูปงามอยู่ใกล้ตา ชวนให้ชื่นชมยิ่งนัก หลินถิงเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็พลันถูกความคิดแปลกครอบงำ โน้มกายลงไปตั้งใจจะจุมพิตแก้มเขา ทว่าพอดีต้วนหลิงหันศีรษะมา ทำให้ริมฝีปากนางเผลอแตะลงบนริมฝีปากเขาแทน ครั้นแล้วมือใหญ่ของเขายกขึ้นโอบบ่าทั้งสอง กดจูบลึกลงกว่าเดิมขนตายาวของเขาสั่นระริก ลิ้นอุ่นไล้ผ่านริมฝีปากนาง แทรกเข้าช่องฟัน ปะทะกับปลายลิ้นนาง ดูดกลืนลมหายใจอย่างไม่หยุดหย่อน หลินถิงยกนิ้วบีบหูเขาเบาๆ เป็นเชิงหยอกเล่นต้วนหลิงดึงมือนางลง ทว่าปลายนิ้วกลับเลื่อนไปใต้ปลอกแขนที่มิได้รัดแน่น ลูบไล้รอยแผลบนข้อมือเขา ดุจจะยั่วล้อให้คันยิบๆเขาขบกัดที่มุมปากนาง นางก็กัดตอบ แต่เพราะระลึกได้ว่าเขามีราชการต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในยามบ่าย จึงยังระวังมิให้ทิ้งรอยไว้ จน
