”จินอันไจ้ส่ายหน้า “ข้าเพียงอยากสืบให้กระจ่าง ก่อนกลับเมืองหลวง ว่าท่านใต้เท้าอิ้งเหตุใดจึงให้การช่วยเหลือกองทัพสกุลเซี่ย หากเพราะคิดจะฟื้นฟูราชวงศ์เก่า ยกข้าขึ้นนั่งบัลลังก์ เช่นนั้นข้าย่อมต้องห้ามไว้”“หากเป็นเพราะความแค้น ข้ายินดีอวยพรให้สมหวัง และจักช่วยเหลือเขาด้วย ซ้ำยังเป็นเพราะตัวข้าเองมีส่วนทำให้เขาตกต่ำเช่นนี้ หากมิใช่เพราะอิ้งจือเหอลอบส่งข้ากับมารดาหนีออกมา แม้แต่ฮ่องเต้เจียเต๋อก็ยังไม่อาจล้างโคตรสกุลอิ้งได้”หลินถิงพยักหน้าช้าๆ “เช่นนั้น…ผู้ตรวจการ ไม่สิ ท่านใต้เท้าอิ้งตอบว่าอย่างไร?”วันนี้จินอันไจ้มิได้สวมหน้ากาก สีหน้าราบเรียบ “เขากล่าวว่า หากเพื่อแก้แค้น เช่นนั้นต่อไปข้าย่อมยืนอยู่ข้างเขา”“แล้วเจ้าจะช่วยเขาเช่นไร?”เขาครุ่นคิดเพียงครู่ “ใต้เท้าอิ้งประสงค์สิ่งใด ข้าย่อมทำสิ่งนั้น” เขาเป็นคนตรงไปตรงมา-มีบุญคุณต้องตอบแทนมีแค้นก็ต้องชำระหลินถิงมิได้ถามต่อ แต่ต้วนหลิงกลับเอ่ยขึ้นทันที “แล้วเหตุใดคุณชายจินจึงรีบมาพบเรา?”จินอันไจ้นึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญ “แม่ทัพกุ้ยซู ผู้ใต้บังคับบัญชาของเซี่ยชิงเหอ ทราบข่าวว่าพวกท่านจะอารักขารัชทายาทกลับเมืองหลวง จึงลอบซุ่มกำลังบนเส้นทางเบื้องหน้า ข้าว่าพวกท่านควรเปลี่ยนเส้นทางจะดีกว่า”แท้จริงเขาเคยคิดจะอาศัยโอกาสนี้ลอบสังหารรัชทายาทเพื่อชำระแค้น ทว่าเมื่อคิดถึงหลินถิงและต้วนหลิง เขาจึงเลือกมาเตือนแทน… แค้นนั้นเลื่อนไปภายหลังยังได้ แต่หากสหาย
