วกท่านมิเป็นอันใดใช่หรือไม่?” เสียงยังคงแฝงความกังวล เพราะหมอนั้นจำได้ง่าย อีกทั้งยังหิ้วหีบยาออกมาต้วนหลิงเหลือบตามองใบหน้าของหลินถิงที่ยังคงสดใสเปี่ยมด้วยเลือดฝาด ก่อนเอ่ยตอบเรียบง่าย “มิได้มีอันใด”หากมิได้เป็นอันใด เหตุใดต้องตามหาหมอเล่า? ต้วนซินหนิงยังคงไม่วางใจ ยืนอยู่หน้าประตูมิยอมจากไป “ท่านพี่รอง ข้าเข้าไปดูเล่ออวิ๋นได้หรือไม่?”เขาจึงเปิดประตูให้นางเข้ามา ก่อนที่ต้วนซินหนิงจะก้าวข้ามธรณี หลินถิงลุกจากเตียง เดินไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา เทรินชาใส่ถ้วยอย่างสงบภายในห้องมีเตาอุ่นตั้งเรียงหลายใบ อากาศอบอุ่นนัก หากแต่แห้งแล้งจนทำให้นางกระหายน้ำ จึงรินชาออกมาดื่ม “ดึกแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังไม่เข้านอน?”ต้วนซินหนิงเห็นกับตาว่าหลินถิงมิได้มีสิ่งผิดปกติ จึงค่อยคลายใจลง “ข้านอนมากเกินไปในเวลากลางวัน พอตกค่ำจึงยากจะข่มตาหลับ แล้วพวกท่านเล่า เหตุใดยังไม่เข้านอน? อีกทั้งหมอเมื่อครู่คือเรื่องใดกันแน่?”หลินถิงยิ้มบาง เอ่ยขึ้น “เพียงขามีอาการเจ็บปวดเล็กน้อย จึงเรียกหมอมาตรวจดูเท่านั้น”ต้วนซินหนิงกำลังมีครรภ์ มิอาจรับความสะเทือนใจได้ ต้องระวังดูแลเป็นพิเศษ หลินถิงจึงมิกล้าเอ่ยความจริงเรื่องที่ตนเพิ่งหน้ามืดล้มลงไป อาจมีโรคภัยซ่อนเร้น ต้องรอให้ครรภ์ในท้องของต้วนซินหนิงมั่นคงกว่านี้ก่อนจึงค่อยบอก“เจ็บปวดเล็กน้อย? ตั้งแต่เมื่อใดกัน แล้วหมอว่าอย่างไรบ้าง?” ต้วนซินหนิงถามต่อด้วยความใส่ใจต้วนหลิงย่อมเข้าใจเ
