หลิงพลันสั่นไหว รอยยิ้มจริงแท้ผุดขึ้นในแววตาเขากำลังจะเอ่ยสิ่งใดต่อ แต่ทันใดนั้นกลับได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่าง หูไว มือไว สะบัดคว้าปิ่นออกจากมวยผมทันที เส้นผมดำขลับสยายร่วงลง และปลายปิ่นแหลมคมก็พุ่งตรงไปยังหน้าต่างเสียงลมแหวกอากาศดังวูบ กระดาษหน้าต่างถูกปิ่นเจาะทะลุ หลินถิงถึงกับตะลึง ต้วนหลิงผู้นี้ช่างสิ้นเปลืองนักเหตุใดต้องหยิบของมีค่าไปปาเช่นนี้!แม้จะเข้าใจว่าเขารู้สึกถึงเงาร่างที่ซ่อนอยู่ภายนอกจึงโจมตี แต่สิ่งใดก็ใช้แทนได้ เหตุใดต้องเป็น ปิ่นหยก!ยังมิทันนางบ่น ร่างหนึ่งก็โผเข้ามาจากหน้าต่าง มือกำปิ่นที่ถูกปาออกไปแน่น“ขออภัย มิได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ข้ามีเรื่องสำคัญจะมาบอก”ผู้มาใหม่คือจินอันไจ้ เขาเห็นหมอเข้าออกห้อง จึงมั่นใจว่าทั้งสองตื่นแล้วจึงมาหา ทว่ากลับเผอิญได้ยินประโยคที่หลินถิงสารภาพกับต้วนหลิงว่า “ข้าชอบท่าน” ใบหน้าของเขาพลันกระอักกระอ่วน ไม่สบอารมณ์นัก แต่ก่อนเคยได้ยินเพียงข่าวลือว่านางเคยเอ่ยขอแต่งงานกับต้วนหลิงต่อหน้าผู้คน ครานั้นยังมิได้ใส่ใจนัก ทว่าครานี้เมื่อได้ยินด้วยหูตนเองความรู้สึกกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิงความรู้สึกแรก… หลินถิงยังมีด้านเช่นนี้ด้วยหรือ?จินอันไจ้หวนคิดถึงภาพที่มักถูกนางต่อว่าหรือประเคนหมัดใส่ ใจพลันอดเสียดายมิได้ที่ครั้งนั้นยอมมอบ “ผิงกั่วทอง” ให้นางเขาก้าวเข้ามา ยื่นปิ่นหยกคืนให้ต้วนหลิง “ขออภัยที่รบกวน ท่านใต้เท้า”ต้วนหลิงรับไว้ แต่ไม่คิดจ
