เขา แววตาแฝงความสงสัยอยู่ลึกๆ เพราะสิ่งที่เห็นนั้นไม่เหมือนอาการของผู้ถูกยากระตุ้นราคะเลยแม้แต่น้อยหลินถิงจ้องเขม็งไปยังเซี่ยจื่อม่อ แววตาเย็นเฉียบ นางเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าเพียงอยากให้ท่านลิ้มชิมความเจ็บที่หลิงอวี่ต้องทนยามให้กำเนิดบุตร จึงเลือกจะวางยานี้กับท่าน”ครั้งนั้นที่เมืองหลวง นางได้รับคำสั่งให้ลอบวางยาต้องห้ามแก่เซี่ยจื่อม่อ จึงไปสอบถามจินอันไจ้ล่วงหน้าเพื่อหาทางแก้พิษ เผื่อไว้ไม่ให้เกิดเหตุร้ายตอนนั้นเขาเพียงหันมามองนางด้วยสายตาประหลาด ก่อนถูกนางถีบไปหนึ่งทีถึงยอมเลิกเซ้าซี้ แต่สิ่งที่เขาตอบนั้นชัดเจน ยากระตุ้นราคะไม่มีทางแก้ หากไม่ “ร่วมอภิรมย์” เพื่อปลดพิษ ก็ไม่อาจดับฤทธิ์ได้เลยทว่าจินอันไจ้ยังมีอีกหนึ่งวิธี เรียกว่า “พิษลบพิษ” นั่นคือ ใช้ยาชนิดหนึ่งที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวดแสนสาหัส มาช่วยกดฤทธิ์ยากระตุ้นราคะเอาไว้ครั้งนั้นเขาได้มอบยาตัวนี้ให้แก่นาง พร้อมกับยามึนเมาและยาพิษชนิดต่างๆ ที่ใช้ป้องกันตัว หากมิได้ใช้คู่กับยากระตุ้นราคะ มันก็เป็นเพียงยาที่ทำให้ผู้ถูกวางยาเจ็บปวดจนไร้เรี่ยวแรง ไม่อาจต่อสู้หรือคิดขัดขืนได้ ฤทธิ์ยาจะอยู่ได้เพียงครึ่งชั่วยาม ก่อนร่างกายจะกลับคืนสู่ปกติหลินถิงหาได้ลังเลไม่ นางรับไว้ทั้งหมด และตัดสินใจแล้วว่าเซี่ยจื่อม่อจำต้องลิ้มรสความทรมานนี้บ้าง ใครใช้ให้เขาเอ่ยปากกับต้วนซินหนิงว่า “เป็นข้า เซี่ยจื่อม่อ ที่ทำให้เจ้าต้องผิดหวัง” แล้วหันหลังทอดทิ้งนางผ
