ู้มีครรภ์ไว้เพียงลำพังตนเองกลับหนีไปยังอันเฉิงเมื่อหลินถิงมาถึงอันเฉิง และได้ยินข่าวแน่ชัดว่าต้วนซินหนิงมีครรภ์จริง ใจของนางก็ยิ่งแน่วแน่ว่า เซี่ยจื่อม่อสมควรถูกลงทัณฑ์เช่นนี้ หาได้มีความละอายหรือเมตตาแก่เขาแม้แต่น้อย เพราะนี่คือบทเรียนที่เขาสมควรได้รับเหตุผลที่ก่อนหน้านี้หลินถิงไม่ได้นำยาป้องกันตัวเหล่านี้ไปซ่อนไว้พร้อมกับยากระตุ้นราคะ ก็เพราะต้วนหลิงรู้ดีอยู่แล้วว่านางพกสิ่งใดติดกายบ้าง เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มล้วนเป็นเขาที่คอยจัดการ หากของบางอย่างจู่ๆ หายไป ย่อมทำให้เขาสงสัย และหากสงสัยขึ้นมา เขาย่อมสืบจนรู้ความจริงแน่ด้วยความรอบคอบ หลินถิงจึงไม่เคยแตะต้องยาพวกนั้น มีเพียงยากระตุ้นราคะที่เพิ่งได้มาใหม่ จึงถูกนางซุกซ่อนไว้ต่างหาก จนถึงวันนี้ นางจึงสามารถลงมือได้โดยราบรื่น-นำยาสองชนิดผสมเข้าด้วยกันเสียเลย เพราะที่แท้ระบบเพียงกำชับให้วางยากระตุ้นราคะแก่เซี่ยจื่อม่อ มิได้ห้ามมิให้ผสมยาอื่นเพิ่มหลินถิงค่อยๆ ถอยมากมายืนเคียงข้างต้วนหลิง แต่สายตายังจับจ้องไปที่เซี่ยจื่อม่อ เอ่ยเสียงเย็นเฉียบว่า“ท่านไม่จำเป็นต้องหวั่นเกรงนัก เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น ความเจ็บปวดก็จะสิ้นสุดแล้ว เมื่อเปรียบกับการให้กำเนิดบุตร ยังถือว่าสั้นกว่ามากนัก”นางฉุดแขนต้วนหลิงให้นั่งลงเคียงข้าง เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ครึ่งชั่วยามนี้ ข้ากับพวกเขาจะอยู่ในห้องนี้เฝ้ามองท่าน มิให้ท่านต้องเผชิญอันตราย เพียงมอบกายให้ลิ
