าะไป “ไม่เป็นไรหรอก”นางยังพูดพลางหายใจหอบเบาๆ “ข้าซื้อยาบำรุงครรภ์มาให้แล้ว สั่งให้คนไปต้มไว้ คืนนี้เจ้ากินเสร็จก็ค่อยเข้านอน”ต้วนซินหนิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ค่อยๆ คว้ามือนางไว้ น้ำเสียงสั่นเครือ “เล่ออวิ๋น…ขอบใจเจ้ามาก” น้ำตาคลอรินรอบดวงตาราวจะหลั่งรินออกมาอีกคราหลินถิงเอ่ยเสียงเข้ม สั่งห้ามเด็ดขาด “ไม่อนุญาตให้ร้องไห้”ต้วนซินหนิงสูดลมหายใจลึก พยายามกลั้นน้ำตา กลับตอบอย่างว่าง่าย “ดี ข้าจะไม่ร้อง”หลินถิงเอื้อมมือแตะหน้าท้องของนางเบาๆ เอ่ยดั่งกำลังปรามเด็กซุกซน “เจ้าในท้องต้องเชื่อฟัง อย่าได้กวนอารมณ์มารดาเจ้ามากนัก มิเช่นนั้นเมื่อออกมาแล้ว ข้าจะตีเสียให้เจ็บ”ต้วนซินหนิงอดหัวเราะทั้งน้ำตาไม่ได้ ก้มมองหน้าท้องตัวเอง “เขายังเล็กอยู่ จะฟังเข้าใจได้อย่างไร ถึงพูดไปก็มิเข้าใจหรอก”“หรือไม่แน่ มันอาจจะฟังเข้าใจก็ได้”หลินถิงรู้ดีว่าต้วนซินหนิงกำลังหดหู่ใจ จึงอยู่เป็นเพื่อนนางเกือบหนึ่งชั่วยามเต็ม ก่อนจะค่อยๆ ลุกออกมา***ยามราตรีย่างกรายเข้ามาแล้ว รอบเรือนล้วนประดับด้วยตะเกียง เปลวไฟ ไหวส่องให้ทั่วห้องสว่างไสว เมื่อหลินถิงกลับถึงห้องพัก ก็ได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่หลังม่านอาบน้ำอันพร่าพราย เสียงน้ำกระเซ็นบ่งบอกว่าต้วนหลิงกำลังชำระกายฉับพลันหลินถิงพลันนึกขึ้นได้ ในอกเสื้อยังมียากระตุ้นราคะซุกอยู่! ยามนี้ถือเป็นโอกาส หากเขากำลังอาบน้ำนางก็สามารถหาที่ซ่อนไว้ได้เสียที เพราะตามที่ระบบกำชับไว้ “นางจ
