ยงผู้เดียว รีบตามลงไปด้วย แม้เหล่ามองครักษ์ลับจะห้อมล้อมอยู่รอบๆ แต่เมื่อต้าเสวี่ยหนีมิได้ออกคำสั่งใด ทุกคนก็เพียงถอยทางให้ ทั้งสองจึงก้าวเดินผ่านไปได้โดยไร้การขัดขวาง ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่คลายระแวง คอยเฝ้าสังเกตทุกฝีก้าว เผื่ออีกฝ่ายจะจู่โจมต้าเสวี่ยหนีเห็นชัด แต่เพียงแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ เขวี้ยงเตาอุ่นเล็กกลับคืนให้ขันที แล้วจึงก้าวไปยังหน้าห้องหนังสือดันบานประตูเปิดออกราวเจ้าของเรือนต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ “เชิญรองผู้บัญชาการต้วนเข้ามาเถิด”ต้วนหลิงก้าวเข้าไปอย่างสงบ หลินถิงก้าวตามติด แต่ถูกแขนของต้าเสวี่ยหนียกขึ้นขวางทางไว้“คุณหนูเจ็ดสกุลหลิน” น้ำเสียงเย็นเรียบแฝงรอยเฉียบคม “วันนี้ข้าจะสนทนาราชการกับรองผู้บัญชาการต้วน มิอาจให้คนนอกได้ยิน”คำพูดนี้ชัดเจน เขาไม่ยอมให้นางตามเข้าไป หลินถิงห่อไหล่ นั่งลงบนขั้นบันไดหน้าห้อง ราวกับเด็กดื้อที่ไม่ยอมไปไหน “เช่นนั้น ข้าจะรอเขาอยู่ตรงนี้”ต้าเสวี่ยหนีปรายตามองไปยังเรือนโถงตรงข้าม พลางยกมือชี้ “ที่นั่นมีชากับขนม หากคุณหนูเจ็ดสกุลหลินจะรอก็รอที่โถงนั้นเถิด”แต่หญิงสาวกลับกอดเข่า ยืดคอเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่จำเป็นดอก ข้าจะรออยู่ตรงนี้”เพียงเงาหลังเล็กๆ ที่ดื้อรั้น ก็เพียงพอให้แววตาของต้าเสวี่ยหนีเผลออ่อนลงชั่วขณะ เขามองภาพนั้นแล้วหลุดคิดไปไกล นี่มิใช่แค่การยืนหยัดข้างต้วนหลิง หากเป็นความห่วงใยลึกซึ้งที่นางมีต่อเขา หากมิใช่เพราะรักและปรารถนาดีเหตุใดน
