แต่ข้า……ข้าผิดไปแล้ว”หลินถิงเงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวเสียงหนักแน่น “เจ้ามิได้ทำผิดต่อข้าเลยดอก คนเรามีชีวิตอยู่ เพียงไม่ผิดใจกับตนเองก็ดีแล้ว หากเจ้ามิรู้สึกเสียใจในภายหน้าก็พอแล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็ลำบากใจนัก ที่ผิดคือเขามิใช่เจ้า”ตามเหตุแล้ว นับแต่ต้วนซินหนิงรับสัญญาหมั้นด้วยโลหิตของเซี่ยจื่อม่อ ภารกิจสุดท้ายก็นับว่ามีผลขึ้นแล้ว ต่อให้ภายหน้าทั้งสองถอนหมั้นก็ดี หรือมิได้เข้าพิธีจริงก็ดี ภารกิจก็ยังสำเร็จอยู่ทว่าหลินถิงก็ยังคงรู้สึกเช่นเดิม ไม่อาจเปลี่ยนชะตาของเรื่องราวได้ นางเคยเตือนแล้วเรื่องมิให้ตั้งครรภ์ แต่สุดท้ายต้วนซินหนิงก็ยังตั้งครรภ์อยู่ดี รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เกินกำลังตน นางก็ยังอดขุ่นเคืองมิได้ต้วนซินหนิงน้ำตาคลอเสียงสะอื้น “เล่ออวิ๋น เจ้าคงเห็นว่าข้าไร้ประโยชน์ยิ่งใช่หรือไม่”หลินถิงมิได้ถือผ้า จึงใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดน้ำตาให้นางแทน “อย่าร้องไห้ไปเลย คนไร้ประโยชน์คือเขา หาใช่เจ้าไม่”ต้วนซินหนิงยิ่งฟังก็ยิ่งกลั้นสะอื้นไม่ได้ น้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสาย “เหตุใดท่านโหวซื่อันจึงคิดกบฏ ทั้งที่เป็นถึงขุนนางผู้ทรงเกียรติ ฮ่องเต้ยังไว้วางพระทัยนัก”หลินถิงเพียงลอบถอนใจ นึกในใจว่าต้วนซินหนิงยังคงไร้เดียงสาดังเดิม “มนุษย์เรานั้น ความกระหายอำนาจยากจะมีที่สิ้นสุด ต่อให้เป็นท่านโหว ก็ใช่ว่าจะหยุดยั้งความโลภนั้นได้”“เล่ออวิ๋น เจ้ากับท่านพี่รองรู้เรื่องนี้มานานแล้วใช่หรือไม่?”ต้วนซินหนิ
