ี้ข้าความอดทนไม่มากนัก หวังว่าท่านเซี่ยซื่อจื่อจะรีบตอบ”บาดแผลที่เซี่ยจื่อม่อได้รับในวันนี้ เกรงว่าจะสาหัสกว่าทุกครั้งที่เคยรวมกันเสียอีก “พรุ่งนี้ข้าจะพาตัวคุณหนูเจ็ดกลับมา”“นางอยู่กับเซี่ยชิงเหอหรือ?”คำพูดของเขาแทบเป็นการยืนยันในทันที “เช่นนั้นท่านก็รู้แล้วกระมัง ว่าข้ากับคุณชายห้าสกุลเซี่ยยังคงติดต่อกันลับหลัง”ต้วนหลิงหุบยิ้ม “ข้ามิได้ใส่ใจว่าท่านกับเซี่ยชิงเหอมีความเกี่ยวข้องอันใด คิดวางแผนสิ่งใดอยู่หรือไม่ ข้าเพียงต้องการคำตอบ-นางอยู่กับเซี่ยชิงเหอจริงหรือไม่”เซี่ยจื่อม่ออึ้งงันอยู่ครู่หนึ่ง ต้วนหลิงคือรองผู้บัญชาองครักษ์เสื้อแพร ถูกส่งมาที่เมืองอันเฉิงนี้เพื่อแทนพระเนตรพระกรรณของฮ่องเต้ จะเพิกเฉยได้อย่างไรท้ายที่สุดเขาก็เอ่ยรับ “ใช่”ทว่าดาบในมือของต้วนหลิงหาได้ถูกเก็บคืนไม่ “แล้วเหตุใดเซี่ยชิงเหอถึงต้องจับตัวนางไป”เซี่ยจื่อม่อไม่กล้าเอ่ยเรื่องจินอันไจ้คือองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์เก่า เพียงตอบหลบเลี่ยง “ข้าไม่รู้ แต่คุณชายห้าสกุลเซี่ยไม่มีวันทำร้ายนางอย่างแน่นอน”โลหิตบนคมดาบหยดเพิ่มขึ้นไม่หยุด “ดีเสียจริง-คุณชายห้าสกุลเซี่ยไม่มีวันทำร้ายนาง เช่นนั้นเขามีสิทธิ์ใดพาตัวนางไปเล่า?”“ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”เซี่ยจื่อม่อก้มมองเลือดที่หยดจากลำคอตนเอง ความปวดร้าวแล่นพล่านขึ้นจนใจเขาเย็นชืดนัก เคราะห์กรรมมิใช่ของตนแท้ๆ แต่กลับต้องเผชิญภัยมรณะเช่นนี้ ตัวการที่ชอบทำตามอำเภอใจอย่างท่านลุงกุ
