บังคับให้ชะงัก กวาดตามองอย่างระวัง“ท่านต้วน นี่หมายความว่าอย่างไร?”ต้วนหลิงเพียงออกแรงเล็กน้อย คมดาบก็กรีดผิวจนเลือดซึมเป็นรอย เขาสบตานิ่งไร้คลื่นอารมณ์“แล้วท่านคิดว่าข้าหมายถึงสิ่งใดเล่า?”เซี่ยจื่อม่อรู้สึกราวกับถูกสอบสวน “ท่านกำลังสงสัยว่าข้ามีส่วนกับการหายตัวของคุณหนูเจ็ดหรือ?”ต้วนหลิงหัวเราะเบาในลำคอ แต่กลับกดดาบลึกยิ่งขึ้น เลือดซึมไหลตามคมเหล็ก“ดังนั้น… ท่านเซี่ยซื่อจื่อ จะว่ามีหรือไม่มีเล่า?”แม้ถ้อยคำยังคงเรียกด้วยความเคารพ แต่การกระทำนั้นมิได้ใส่ใจฐานะของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่องครักษ์เสื้อแพรมีอำนาจฟันก่อนกราบทูลทีหลัง ถึงแม้ไร้อำนาจเช่นนั้น หากต้วนหลิงคิดสังหารย่อมหาหนทางได้ เหมือนดั่งครั้งที่สังหารเหลียงอ๋องนั่นแลเขาเหลือบตามองคมดาบ ติ๋ง… ติ๋ง… เลือดไหลตามแนวดาบหยดลงบนพรม เซี่ยจื่อม่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารที่คืบคลาน บีบคอจนแทบหายใจไม่ออก แต่ยังฝืนเอ่ย “การหายตัวไปของนาง หาเกี่ยวข้องกับข้าไม่”ต้วนหลิงเพียงครางรับในลำคอ “ก็ดี… แต่ท่านแน่ใจหรือว่ามิรู้ว่านางอยู่แห่งใด?”เซี่ยจื่อม่อเพิ่งจะอ้าปาก ต้วนหลิงก็กล่าวดักไว้ น้ำเสียงอ่อนโยน หากแฝงพิษร้าย “ท่านเซี่ยซื่อจื่อ จงตริตรองให้ดีก่อนจะเอ่ยคำตอบออกมา… มิฉะนั้นหากมือข้าเผลอพลาด พลันบั่นศีรษะท่านไปโดยไม่ตั้งใจ ก็คงน่าเสียดายเกินไปกระมัง”เขากลับเงียบปากลง รอยยิ้มของต้วนหลิงหาได้แตะต้องแววตา เขายกดาบขีดลงอีกหนึ่งรอย “วันน
