ไปไม่ได้ เสี่ยวอู่ เจ้าต้องเห็นแก่ส่วนรวมเป็นสำคัญ”เซี่ยชิงเหอส่ายหน้า ไม่เห็นพ้อง “ท่านลุงกุ้ย……”“พอเถิด” ท่านลุงกุ้ยตัดบท ไม่ปล่อยให้เขาพูดต่อ“เรื่องนี้สิ้นสุดเพียงเท่านี้ เจ้าไม่ต้องเอ่ยอีก เว้นเสียแต่คุณชายจินจะยอมร่วมมือโค่นล้มฮ่องเต้ทรราช หรือยอมบอกที่ซ่อนคลังหลวงสมัยราชวงศ์ก่อน มิเช่นนั้นคุณหนูเจ็ดย่อมไม่อาจปล่อยไปได้”แววตาของเซี่ยชิงเหอค่อยๆ ฉายความผิดหวัง เอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “ท่านลุงกุ้ย เหตุใดท่านถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ เพื่อให้ได้มาซึ่งเป้าหมาย จึงไม่เลือกวิธีการ”ท่านลุงกุ้ยเห็นแววตาผิดหวังนั้น แต่ยังตอบกลับเสียงเรียบ “คนย่อมเปลี่ยนแปลง เจ้าเองมิใช่หรือที่เปลี่ยนไป?แต่ก่อนเจ้าไม่เคยขัดคำข้า บัดนี้เพียงเพราะเรื่องหญิงสาว กลับยอมละทิ้งส่วนรวม”“ข้ามิใช่เพราะเรื่องหญิงสาว หากแต่ไม่อยากทำสิ่งใดที่ฝืนใจตนเองต่างหาก”ท่านลุงกุ้ยเงียบไป เซี่ยชิงเหอยังไม่ยอมถอดใจ พยายามชักจูงอีกครั้ง“คุณชายจินต่างหากคือรัชทายาทแห่งราชวงศ์ก่อน หากเราลุกขึ้นโค่นล้มแคว้นต้าเหยียนโดยอ้างพระนามของเขา บัลลังก์ก็มิใช่ของข้าอยู่ดีมิใช่หรือ? ไยต้องดึงเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง เราสู้ทำกันเองจะดีกว่า……”ท่านลุงกุ้ยส่ายหน้า “เขามิใช่ว่าไม่อยากขึ้นบัลลังก์ เพียงแต่อยากแก้แค้นต่างหาก รอให้เรื่องสำเร็จ เราจะถวายตำแหน่งไท่จื่อคืนแก่เขา แล้วปล่อยให้เขามอบราชบัลลังก์ต่อให้เจ้าเอง เท่านี้เจ้าก็ขึ้นครองโดยชอบธรรม”ครานี้เซี่ยชิงเ
