วามชอบที่เจ้ามีต่อข้า เป็นความชอบระหว่างชายหญิง นอกจากข้าแล้ว เคยมีต่อผู้อื่นหรือไม่”คำว่า “ชอบ” ถูกกล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะชำแรกเข้าไปในใจ นางรู้สึกต้านไม่ไหวและเกิดความกระดาก “ใช่เป็นความชอบระหว่างชายหญิง และนอกจากท่านแล้ว ข้ามิได้มีต่อผู้ใด”นางชอบความใกล้ชิดของต้วนหลิง ความชอบเชิงสัญชาตญาณทางกาย เป็นความรู้สึกระหว่างชายหญิง ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่หลินถิงมีความรู้สึกเช่นนี้ต่อบุรุษก่อนจะหลุดเข้ามาในโลกนิยายหรือแม้แต่หลังจากนั้น นางก็เคยพบชายรูปงามมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีความรู้สึกอยากเข้าใกล้หรือสัมผัส เพียงแค่มองอยู่ห่างๆ อย่างชื่นชมก็พอ ใจที่เคยสับสนค่อยๆ สงบลง-ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเหตุใดจะไม่ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ มิใช่เรื่องร้ายแรงอันใด นางยอมรับความรู้สึกของตนอย่างไม่หลบเลี่ยง แล้วจึงเงยหน้ามองต้วนหลิงอีกครั้งเพียงเห็นต้วนหลิงยกหางตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าซุกลงตรงซอกคอของนาง สูดกลิ่นหอมที่เริ่มคุ้นเคยขึ้นทุกขณะ ขนตายาวปัดผ่านผิวเนื้อเบาๆ ยามกระพริบตา “แล้วภายภาคหน้า เจ้าจะเผลอไปชอบผู้อื่นหรือไม่”เรื่องในวันหน้า ใครเล่าจะกล้าฟันธง หลินถิงมิอยากเอ่ยคำลวงในยามนี้ “ข้าไม่อาจแน่ใจได้” แม้แต่ว่ามีการสมรส ก็ยังมีการหย่าร้างอยู่เสมอ ไม่มีสิ่งใดรับประกันได้ว่าชีวิตหนึ่งจะต้องผูกพันกับผู้ใดเพียงผู้เดียวต้วนหลิงเงยหน้าขึ้นพิจารณานางอีกครั้ง ยกมือขึ้นปิดดวงตาของนาง “หากวันหน้าเจ
