ดในใจนอกจากความแค้นและสุนัขที่เก็บมาเลี้ยง จะให้เกิดความรู้สึกชายหญิงนั้นไม่มีทาง หากจินอันไจ้รู้ว่ามีคนเข้าใจผิดว่านางชอบเขาเกรงว่าคงกลอกตาแรงๆ สักที ก่อนจะเบื่อหน่ายจนไม่อยากแตะอาหาร คิดถึงเพียงเท่านี้ หลินถิงก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัวมือถึงกับเผลอถูแขนเบาๆต้วนหลิงเอ่ยเพียง “จริงหรือ”นางยกมือขึ้นปฏิญาณหนักแน่น “ข้าสาบาน ข้าเห็นเขาเป็นเพียงสหายเท่านั้น ไม่เคยมีความคิดอื่นแม้แต่น้อยหากมีคำใดเป็นเท็จ ขอให้ข้าไม่มีทางหาเงินได้อีกตลอดชีวิต กลายเป็นยาจก”“ยาจกหรือ”นางจึงอธิบาย “ยาจกก็หมายถึงยากจนถึงเพียงซื้อไข่สักฟองยังมิได้”ต้วนหลิงนึกถึงท่าทีของนางที่มักทะนุถนอมทองเงินนัก พลางเหลือบตามองสร้อยจี้เทพเจ้าแห่งโชคลาภที่คล้องคอ แล้วเอื้อมไปจับมันไว้ มองพิจารณาใกล้ตา “นี่เจ้าถึงกับให้คำสาบานอันร้ายแรงเชียว”จี้ทองนั้นอยู่บนลำคอของนาง ครั้นเขาดึงไป นางก็จำต้องโน้มตัวตามไป ระยะห่างระหว่างทั้งสองจึงหดสั้นลงอย่างฉับพลัน ลมหายใจประสานกันในชั่วขณะนางกล่าวด้วยความมั่นใจ “อย่างไรข้าก็ไม่ได้โกหก จะให้สาบานแรงเพียงใดก็ไม่เป็นไร”ดูเหมือนเขาจะเชื่อคำของนาง มือยังคงกำจี้ทองนั้นไว้ ไม่ยอมปล่อยให้นางถอยห่าง ก่อนจะถามขึ้น “แล้วความชอบของเจ้าที่มีต่อข้า เป็นแบบใด”หลินถิงก้มหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยช้าๆ “ข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือ ว่าเป็นความชอบที่อยากจะร่วมชีวิตแต่งงานกับท่าน”ต้วนหลิงมองเปลือกตานางที่ก้มต่ำ “เช่นนั้น ค
