ำตอบอย่างจริงจัง “ท่านเอาแต่ถามถึงจินอันไจ้อยู่ดีๆ ก็วกมาถามถึงตัวท่าน ข้าจึงไม่ทันคิด”คิ้วเขากระตุกเล็กน้อย “เจ้าว่าข้าสำคัญในใจเจ้า แล้วสำคัญเพียงใดกัน ระหว่างคุณชายจินกับข้า ใครสำคัญกว่า”นางกระพริบตา “ท่านทั้งสองไม่เหมือนกัน ข้าตอบไม่ได้” คำถามนี้ก็ไม่ต่างจาก “ถ้าข้ากับเขาตกน้ำพร้อมกันเจ้าจะช่วยใครก่อน” เรียกได้ว่าเป็นคำถามหาความลำบากใจแท้จริง“ถึงกับตอบยากเพียงนั้นหรือ”“ใช่” หลินถิงลังเล “นี่ท่านกำลังบังคับให้ข้าตอบหรือ”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วแตะมือที่วางอยู่บนผ้าห่มของนาง “ข้าไม่ได้จะบังคับเพียงอยากรู้เท่านั้น”“แต่ข้าตอบคำถามนี้ไม่ได้จริงๆ” หลินถิงขยับนิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ชักมือหนี แต่คลายมือออกเล็กน้อยให้เขาสัมผัสกลางฝ่ามือได้ถนัดปลายนิ้วต้วนหลิงแตะลงกลางฝ่ามือนาง “เจ้ามั่นใจหรือว่ามองคุณชายจินเป็นเพียงสหาย”หลินถิงเริ่มจับเค้าลางแปลก “ท่าน… หรือว่าคิดว่าข้าชอบจินอันไจ้?” มิใช่เรื่องราวตามบทละครเก่าที่สามีเข้าใจผิดว่าภรรยามีใจให้ชายอื่นดอกหรือ! เหตุใดถึงเกิดขึ้นกับนางได้เล่า!ต้วนหลิงจ้องนางอยู่เงียบๆ ไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำ หลินถิงแทบจะผุดลุกขึ้น “ข้าจริงๆ แล้วเห็นเขาเป็นเพียงสหายต่อให้มีความชอบพอกันอยู่บ้าง ก็เป็นเพียงความชอบในฐานะสหาย มิใช่อย่างที่ท่านคิด” ให้ตนชอบจินอันไจ้หรือ? ช่างเหลวไหลสิ้นดีทั้งสองเป็นประเภทที่พร้อมจะหาเรื่องกวนใจกันอยู่เสมอ นางดูแคลนเขา ส่วนเขาก็มิได้มีสิ่งใ
