กระเซ็นเปรอะเปื้อนนาง…ความคิดนี้กลับทำให้ต้วนหลิงรู้สึกพึงใจ เพราะนางจะเป็นผู้ครอบครองทั้งเรือนร่างและชีวิตของเขาอย่างแท้จริงเขาแหงนคอขึ้น กลืนน้ำลายแผ่วเบา หอบหายใจพลางส่งเสียงครางแผ่วๆ ครานี้หลินถิงฟังเสียงครางและเสียงลมหายใจของเขาแล้ว ก็รู้สึกว่าตนเองพร้อมจะร่วมเตียงกับเขาอย่างเต็มใจแล้วสายลมหนึ่งสายลอดหน้าต่างไม้พัดเข้ามา พัดเปลวเทียนในห้องจนดับมืด รอบด้านพลันมืดสนิท กำไลข้อมือ สายรัดเอว และอาภรณ์ชั้นนอกของต้วนหลิงก็ร่วงลงสู่พื้น และในชั่วขณะนั้น เขาก็เหลือบเห็นรอยแผลเป็นบิดเบี้ยวที่ข้อมือตนเองแม้ในความมืด แต่ดวงตาที่ชินกับความสลัวแล้ว ก็ยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน รอยแผลนั้นแม้จะจางลงบ้าง แต่ก็ยังฝังลึกอยู่บนผิวหนังดุจไส้เดือนน่าเกลียด ไต่ขดไปมา ยากจะมองข้าม ต้วนหลิงกำมือแน่นมือของหลินถิงที่เลื่อนออกจากเส้นผมของเขา เดิมทีคิดจะเปลี่ยนจากการสอดประสานนิ้ว มาเป็นการจับข้อมือเขาแทนเพื่อปรับท่วงท่าการจุมพิต แต่เขากลับหลบเลี่ยง หลินถิงที่อยู่ในตำแหน่งเหนือกว่าเพียงก้มลงก็เห็นเขาได้ชัดเจนหมดสิ้นต้วนหลิงยกมือปิดดวงตานาง การเคลื่อนไหวอื่นก็หยุดลง หากร่วมรักกันในคืนนี้ นางย่อมได้เห็นรอยแผลนั้นหรือไม่ก็สัมผัสได้จากเรือนร่างที่โอบกอดกันอยู่ ถึงตอนนั้นแม้จะปิดตานางก็ไร้ประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้น เขามิอาจยอมใส่อาภรณ์ร่วมรัก เพราะนางย่อมสงสัยเป็นแน่ ควรรออีกไม่กี่วัน จนยาดีจากแถบซีอวี่มาถึง ล
