งน้ำอุ่นด้านหลินถิงนั่งขดตัวอยู่บนเตียงที่ปิดม่านแล้ว ค่อยๆ สวมชุดกระโปรง ก่อนสวมก็หยิบผ้าเช็ดเบาๆ ที่หว่างขา ซึ่งเพราะการจุมพิตเมื่อครู่ทำให้มีความชื้นอยู่เล็กน้อย เป็นเพียงปฏิกิริยาทางกายตามธรรมชาติ จากนั้นจึงดึงผ้าห่มมาคลุมตัว นอนเหม่อมองเพดานเตียง ฟังเสียงต้วนหลิงอาบน้ำอยู่ไม่ไกลผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่ หลินถิงย่อมไร้ซึ่งความง่วง กลับตื่นตัวเต็มที่ นางซุกหัวลงในผ้าห่ม แล้วกลิ้งไปมาหลายรอบอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งต้วนหลิงอาบน้ำเสร็จและกลับขึ้นเตียง หลินถิงก็ยังลืมตาอยู่ เงยหน้ามองเขาดวงตาทั้งคู่สบประสาน ไม่ยอมเป็นฝ่ายหลบก่อน หลินถิงปรายตาลงมองแก้มเขาที่แดงระเรื่อเพราะไอร้อนจากน้ำ แล้วเลื่อนสายตาลงยังริมฝีปากที่เคยเคล้าคลึงกับตน พลางเอ่ยถ้อยคำไร้แก่นสาร “ท่านอาบน้ำเสร็จแล้ว” แม้ตนเองก็รู้ว่าเป็นคำถามเปล่าประโยชน์ทว่าเขาก็ตอบ “อืม อาบเสร็จแล้ว แล้วเหตุใดเจ้าจึงยังไม่นอน”“ข้านอนไม่หลับ” หลินถิงเอ่ย ก่อนจะตระหนักว่าถ้อยคำนี้อาจฟังมีนัยลึก จึงรีบเม้มปากไม่พูดต่อ ซุกหัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม สวรรค์ย่อมเป็นพยาน นางมิได้มีความนัยเช่นนั้น แต่หากเอ่ยแก้ก็ดูจะยิ่งน่าสงสัยต้วนหลิงยกผ้าห่มของนางขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าขาวนวล ก่อนเอ่ยถึงเรื่ององค์รัชทายาทถูกลอบสังหารในค่ำนี้“ในเมื่อเจ้าหลับไม่ลง เช่นนั้นข้าขอถามเจ้า หากผู้ที่ลอบสังหารรัชทายาทในคืนนี้เป็นคุณชายจิน เจ้าจะทำเช่นไร”นี่มันยังไม่จบอีกหรือ?
