ด ก็อาจพัดร่างเขาปลิวหายไปหลินถิงเร่งฝีเท้าออกจากประตูใหญ่ ไขว้แขน มองเขาเฉียงๆ เอ่ยเสียงขุ่น “ท่านมาหาข้าเพื่อพูดสิ่งใด?”ต้วนหลิงยืนอยู่ด้านหลังนาง“คุณหนูเจ็ด” เซี่ยจื่อม่อเห็นนางก็ลังเลจะเอ่ยคำ จากนั้นพยักหน้าทัก “คุณชายรอง”เขารู้ว่าต้วนหลิงคือพี่ชายของต้วนซินหนิง ตนทำผิดต่อสตรีผู้นั้น จึงไม่มีหน้าพบในคนครอบครัวของนาง การมาหาหลินถิง ก็เพราะนางเป็นสหายสนิทของต้วนซินหนิง และด้วยเหตุนี้เองทว่าต้วนหลิงกลับเพียงยิ้มบาง มิได้แปรเปลี่ยนท่าทีเพราะเรื่องของน้องสาว “คุณชายเซี่ย”เซี่ยจื่อม่อหันมาทางหลินถิง วิงวอน “คุณหนูเจ็ด ท่านจะช่วยข้าบอกกล่าวหลิงอวี่ได้หรือไม่ ว่าข้าเพียงอยากพบหน้านางสักครั้ง”นางเอ่ยเสียงเย็น “ท่านมิคิดไปสู่ขอนางแล้ว จะพบหน้านางไปเพื่อสิ่งใด?”เซี่ยจื่อม่อหนาหน้าตอบ “ข้าเพียง… เพียงอยากเห็นนางเป็นครั้งสุดท้าย หวังคุณหนูเจ็ดจะเมตตา” เขารู้ว่าหลินถิงกับต้วนซินหนิงสนิทกันนัก หากนางเอ่ยปาก ต้วนซินหนิงย่อมยอมฟังหลินถิงเดิมคิดว่าเขาคงเปลี่ยนใจ จะมาขอขมาด้วยปากต่อหน้าต้วนซินหนิง แล้วกล่าวคำสู่ขออีกครา ทว่าบัดนี้กลับมิใช่อย่างที่นางคาดไว้ทว่าหากระบบออกมาประกาศภารกิจนี้ ก็ย่อมหมายความว่าทั้งสองไม่ช้าก็เร็วต้องคืนดีกัน และแม้กระทั่งตัดสินใจแต่งงานกัน แม้หลินถิงพอคาดได้ว่าเซี่ยจื่อม่ออาจมีความลำบากใจดั่งในพล็อตนิยายโศกน้ำเน่า แต่ก็มิอาจระงับโทสะในอกได้นางปรายตาคมกริบมองเขา เอ่ยวาจา
