เชือดเฉือน “อยากพบหลิงอวี่เป็นครั้งสุดท้ายหรือ? ท่านกำลังจะตายแล้วหรือไร?”เขาชะงักไปครู่ “มิใช่ ข้าเพียงแต่……บิดาของข้ากำลังจะได้รับพระบัญชาให้ไปประจำการรักษาเมืองอันเฉิง เพื่อสกัดกั้นกบฏ ข้าเองก็จะติดตามไปด้วย”ข่าวเซี่ยชิงเหอเคลื่อนทัพเข้าตีอันเฉิง เป็นที่รู้กันทั่วแผ่นดิน เมืองนั้นมีความสำคัญยิ่งต่อแคว้นต้าเหยียน หากถูกชิงไปได้ บ้านเมืองย่อมตกอยู่ในคราวคับขันแม้ก่อนหน้านั้นฮ่องเต้เจียเต๋อจะส่งแม่ทัพหยางเหลียงอวี้ไปปราบกบฏแล้ว แต่ร่างกายนางกลับย่ำแย่ลงทุกวันช่วงแรกยังพอแย่งเมืองกลับมาได้ ทว่าภายหลังกำลังอ่อนแรง จนไม่นานนี้ถึงขั้นล้มป่วยลงบนเตียง ฮ่องเต้จึงต้องหาผู้แทนใหม่เพื่อปลุกขวัญกองทัพ พระองค์ทรงมีพระประสงค์ให้รัชทายาทเสด็จไปอันเฉิงด้วยพระองค์เอง เฝ้ารอศึกใหญ่และหากเป็นไปได้ก็ปราบกบฏให้สิ้นซาก ส่วนท่านโหวซื่ออัน บิดาของเซี่ยจื่อม่อ จะร่วมไปเพื่อช่วยเหลือเรื่องนี้ยังมีคนรู้น้อย แต่เมื่อพ้นวันนี้ไป ราชโองการก็จะถูกประกาศทั่วหล้า ดังนั้นการที่เซี่ยจื่อม่อมาบอกพวกนางล่วงหน้าก็หาเป็นปัญหาไม่หลินถิงยังคงสีหน้าเย็นชา สายตาคมกล้าดุจมีด “ฝ่าบาทถึงกับส่งท่านไปด้วยหรือ?”มือของท่านโหวซื่ออันถืออำนาจทหาร ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน สมควรถูกส่งไปอันเฉิง แต่เหตุใดจึงต้องส่งเซี่ยจื่อม่อด้วย?“มิใช่ ข้าขอไปเอง”เขาหลบสายตานาง เหม่อมองเข้าไปในจวนต้วน แต่กลับมองไม่เห็นเงาของต้วนซินหนิง มีเพียงบ่าวไพร่ที่
