ผ่านระเบียงไปมาหลินถิงไม่เข้าใจ “เหตุใดท่านจึงอยากไปอันเฉิง?” หรือเพราะห่วงความปลอดภัยของบิดา?เขาหลีกเลี่ยงไม่ตอบ “ข้าเพียงอยากพบหลิงอวี่สักครั้งก่อนจากไป คุณหนูเจ็ด นับว่าข้าขอร้องเจ้าแล้ว ช่วยเกลี้ยกล่อมนางเถิด”“ท่านจะออกจากเมืองเมื่อใด?” หลินถิงครุ่นคิด หากเขาออกเดินทางแล้ว นางจะปรากฏตัวต่อหน้าเขาทุกสิบวันตามเงื่อนไขของระบบได้อย่างไร? แม้เพียงเพื่อด่า หรือฟาดเขาสักที ระบบเพียงสั่งให้พบหน้า หาได้ระบุว่าต้องทำสิ่งใด“พรุ่งนี้”“พรุ่งนี้?” นั่นหมายความว่านางคงต้องไปอันเฉิงด้วย หาไม่ก็ไม่อาจทำภารกิจให้ครบถ้วน แต่จะอ้างเหตุใดจึงไปได้เล่า?หลินถิงพลันปวดศีรษะยิ่ง “เพราะเหตุนี้เองท่านจึงไม่มาสู่ขอหรือ? กลัวว่าหากไปอันเฉิงแล้วจะสิ้นชีพ ไม่อาจกลับมา จึงมาขอพบครั้งสุดท้าย?” ในนิยายเดิมหาได้มีเหตุการณ์นี้ไม่ นี่เป็นส่วนที่เพิ่มเข้ามาเซี่ยจื่อม่อนิ่งไปอึดใจ ก่อนตอบเลี่ยงๆ “เจ้าจะคิดเช่นนั้นก็ได้”ไม่ยอมตอบตรงๆ ทำเอาหลินถิงเดือดพล่าน จวนจะยกเท้าถีบเขาอยู่รอมร่อ แต่ยังไม่ทันได้ลงมือก็ถูกต้วนหลิงดึงแขนไว้ หลินถิงหันมองเขาอย่างข้องใจ ชัดเจนว่าเอ่ยถามเหตุใดยั้งนางไว้ต้วนหลิงเพียงลูบข้อมือนางเบาๆ อย่างสงบนิ่ง เป็นเชิงส่งสัญญาณให้มองด้านหลัง “หลิงอวี่มาแล้ว ปล่อยให้นางจัดการเถิด”“ต้วนซินหนิง?” หลินถิงหันไป เห็นนางออกมาจริง แถมเดินรวดเร็วแทบจะวิ่งตรงมาหาเซี่ยจื่อม่อพอเซี่ยจื่อม่อเห็นนาง ดวงตาที่หม่นหมอ
