ต้วนซินหนิงแต่งกับเขาเสียจริงๆ … นั่นต่างหากจึงจะเรียกว่าคราวเคราะห์หลินถิงไม่อยากเสียเวลาอีก นางหมุนกายจะจากไป เซี่ยจื่อม่อก้าวตามมาสองสามก้าว คล้ายมีเรื่องอยากเอ่ย แต่สุดท้ายก็เงียบแล้วหันหลังเดินไป ท่าทีหมดอาลัยตายอยากอย่างยิ่งบนรถม้า ต้วนหลิงดูคล้ายไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอก นั่งก้มหน้าดื่มชา ปลายนิ้วลูบไล้ขอบถ้วยไปมา จนกระทั่งได้ยินเสียงหลินถิงเปิดม่านรถม้า จึงเงยหน้าขึ้น สายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของนางที่ยังคงระอุด้วยโทสะ“พูดจบแล้วหรือ?”หลินถิงพยักหน้า “จบแล้ว”ต้วนหลิงรินชาถ้วยหนึ่งส่งให้นางคลายอารมณ์ ขณะคาดเดาออกมา “ข้าจำได้ว่าเซี่ยจื่อม่อเคยกล่าวว่าอยากสู่ขอต้วนซินหนิง แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดจากจวนเซี่ยมาเจรจาสู่ขอ เจ้าตามหาเซี่ยจื่อม่อเป็นเพราะเรื่องนี้กระมัง?”เขาคาดได้แม่นยำ หลินถิงจึงจำต้องพูดเฉพาะส่วนที่สามารถเปิดเผยได้ “ใช่ เพื่อเรื่องนี้”ต้วนหลิงไม่ได้แสดงอารมณ์ใด “เซี่ยจื่อม่อคงคิดเลิกสู่ขอแล้ว?”ทั้งสองสกุลยังไม่ได้เทียบดวงสมพงษ์ บิดามารดาของทั้งสองฝ่ายก็ยังไม่เคยพบกัน แม้แต่คำมั่นก็เพียงวาจาลอยๆจากปากเซี่ยจื่อม่อ หากเขาคิดจะถอนตัว ก็ไม่มีสิ่งใดผูกมัดไว้ได้เลยแต่สกุลต้วนก็หาได้แยแสไม่ ต่อให้เป็นซื่อจื่อจากจวนโหว เซี่ยจื่อม่อก็ใช่ว่าจะมีคุณวิเศษเหนือใคร สกุลของเขาย่อมมิอาจกดหัวสกุลต้วนได้หลินถิงจิบชาช้าๆ แล้วพยักหน้า “อืม”ต้วนหลิงแหวกม่านลง มองร่างของเซี่ยจื่อม่อที
