่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ “แล้วเขาว่าอย่างไร?”หลินถิงกล่าวอย่างขุ่นเคือง “ไม่ว่าอะไร เพียงบอกว่ายังไม่อาจไปสู่ขอได้ในเวลานี้ และจะหาทางไปเจรจากับต้วนซินหนิงด้วยตัวเองในภายหลัง”หากมิใช่เพราะนางเคยอ่านนิยายต้นฉบับ รู้ว่าเซี่ยจื่อม่อปฏิบัติต่อต้วนซินหนิงไม่น่ารังเกียจนัก และต้วนซินหนิงเองก็รักเขาอีกทั้งสุดท้ายแล้วทั้งสองก็ลงเอยกันด้วยดี นางคงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นไปตามบุญตามกรรมเช่นนี้ต้วนหลิงลดม่านลง “เจ้าคิดว่าเหตุใดเขาจึงไม่ไปสู่ขอ?”หลินถิงกัดฟันตอบเสียงกร้าว “คงเพราะโดนประตูหนีบสมองมา”เขารู้ว่านางยังคงโกรธแทนผู้อื่น จึงถามต่อ “หรือว่าเขาเปลี่ยนใจไปรักหญิงอื่น?”เปลี่ยนใจหรือ? หลินถิงนิ่งไปครู่ใหญ่ ในต้นฉบับ เซี่ยจื่อม่อมีโชคด้านหญิงสาวอยู่ไม่น้อย แต่เขาไม่เคยสนใจผู้ใดนอกจากต้วนซินหนิง ยกเว้นก็แต่……ตัวนางเองที่เป็นตัวร้ายแสนโง่เขลา ทว่านางในตอนนี้มิได้ทำตัวร้ายเสียหน่อยหลินถิงขบกรามแน่น “ไม่รู้สิ……แต่หากเขากล้าหันไปรักหญิงอื่น ข้าย่อมไม่ปล่อยเขาไว้แน่!”ต้วนหลิงสีหน้าเรียบเฉย คล้ายไม่อยากพัวพันในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เหล่านี้ “เราจะกลับจวนเลยหรือไม่?”“กลับเถอะ”ในใจหลินถิงยังเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ คิดจะกลับไปหว่านล้อมต้วนซินหนิงให้มองหาชายหนุ่มอื่นเถิด ในเมื่อเป็นถึงคุณหนูสามแห่งสกุลต้วน หากคิดเลือกคู่ชีวิตใหม่ ก็ย่อมมีชายหนุ่มดีๆ ให้เลือกอีกมาก ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับเซี่ยจื่อม่อผู้นั้น แต่พอคิ
