่เขาต้วนหลิงสูงกว่านาง เมื่ออยู่ในท่านั่งก็ยังสูงกว่า ยามนี้เขาไม่ได้ก้มตัวลงด้วยซ้ำ กลับเฝ้ามองนางจากมุมสูง หากแต่น่าแปลก-สายตานั้นกลับให้ความรู้สึกประหนึ่งเขากำลังเงยหน้ามองนางเสียเอง เมื่อคิดถึงจุดนี้ ต้วนหลิงก็พลันรู้สึกว่าทั้งร่างกายและจิตใจของตนในยามนี้ ล้วนตกอยู่ใต้เงาอำนาจของหลินถิงแต่เพียงผู้เดียว แต่เดิมเขาเสียเพียงการควบคุมร่างกาย ทว่าเวลานี้ แม้แต่ความคิดก็แทบควบคุมมิได้เขาเพ่งจ้องหลินถิงแน่วนิ่ง แน่นอนว่าหลินถิงไม่มีทางบอกเขาว่า ก่อนหน้านี้ที่นางเป็นฝ่ายรุก ก็เพราะต้องทำภารกิจของระบบ หากมิรุก มิจุมพิตเขา-นางก็จะถึงแก่ชีวิต แต่หากเขาปรารถนาให้นางเป็นฝ่ายเข้าหา ก็หาใช่เรื่องใหญ่……พวกเขาเองก็มีข้อตกลงอยู่แล้ว ต่างฝ่ายต่างมีสิ่งที่ต้องการ ตราบใดที่มิใช่สิ่งที่นางรังเกียจ นางก็ไม่ขัดข้องนางมิได้ตอบคำถามของเขาเป็นคำพูด หากแต่ใช้การกระทำเป็นคำตอบ หลินถิงขยับเข้าไปใกล้……จูบริมฝีปากเขาเสียเอง สองริมฝีปากประสาน สองลมหายใจพันเกี่ยวเมื่อหลินถิงเพิ่งโน้มตัวไปจุมพิตต้วนหลิงได้ไม่นาน ม่านบางที่ผูกไว้ทั้งสองข้างของเตียงนอนก็ค่อยๆ หลุดจากที่เกี่ยว ตกลงมาช้าๆ ปกคลุมพวกเขาทั้งสองไว้ภายใน ต้วนหลิงเผยรอยยิ้มรับจุมพิตนั้นอย่างยินดี มือทั้งสองโอบรอบเอวของนางแน่นเรือนผมของหลินถิงยังชุ่มน้ำ ปลายผมหยดแหมะลงบนมือของเขาที่โอบรัดเอวนางอยู่ น้ำค่อยๆ ซึมเข้าแขนเสื้อเปียกซึมจนแตะต้องรอยแผลเป็นใต้ผิวห
