…นางเกิดความระแวดระวัง รีบดับไฟ แล้วคว้าไม้สำหรับยันหน้าต่างไว้ในมือซ่อนไว้ด้านหลัง เดินไปเปิดประตูเพื่อรับอาหาร พอรับมาแล้วก็กำลังจะปิดประตู แต่กลับถูกคนตรงหน้ากันไว้หลินถิงกำลังจะเงื้อมือขึ้นฟาดกลับ แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อน “ดูให้ดีว่าเป็นข้า”นั่นเสียงของจินอันไจ้ใช่หรือไม่? นางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเขาสวมชุดเฟยอวี้ฝู มือหนึ่งถือดาบซิ่วซุน แววตานิ่งขรึมราวทหารองครักษ์จริง“เจ้าอีกแล้ว! ต้วนหลิงมิได้ห้ามพวกเราห้ามออกจากห้องหรือ? เจ้าหาชุดเฟยอวี้ฝูมาจากไหนกัน ดูพอเหมาะพอควรกับเจ้าเสียด้วย”จินอันไจ้ขมวดคิ้ว ใบหน้าไร้อารมณ์ เสียงพูดของเหล่าทหารด้านนอกลอยมา เขารีบแทรกตัวเข้ามาในห้องแล้วปิดประตู“ได้ข่าวว่าเจ้ามีไข้?”“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”นางถือถาดอาหารเดินไปนั่งเปิดออกแล้วเริ่มกิน รู้สึกหิวอย่างยิ่ง“ทหารที่ส่งอาหารเล่าให้ฟัง เจ้ามีชื่อเสียงจะตายไป ใครๆ ก็รู้เรื่องที่เจ้าขอต้วนหลิงแต่งงานต่อหน้าผู้คนทั้งเมืองเรื่องเจ้าป่วยจึงไม่อาจปิดบังใครได้หรอก”วันนี้อาหารจืดชืดมาก หลินถิงกินไปก็บ่นไป “เจ้านี่อย่าพูดจาเสียดสีได้หรือไม่ อาหารวันนี้จืดชืดเป็นบ้า เจ้าเป็นคนจัดการหรือ?”“เปล่า แต่เจ้าป่วย กินอาหารเบาๆ จะได้ดีขึ้น”เขาใช้ยาให้ทหารที่ส่งอาหารหลับ แล้วสวมชุดปลอมตัวมารับอาหาร สิ่งที่ได้มาก็คือชุดอาหารจืดชืดแบบเดียวกันทุกห้อง หลินถิงกินจนหมด“ปลอมตัวเป็นทหารหลวง หากถูกจับได้โทษจะหนักกว่าแค่ลักลอบเข้า
