ถนนเป่ยฉางอีก ข้าหายดีแล้ว เจ้ากลับไปเสียเถิด”จินอันไจ้จับจ้องนาง “เจ้าหายจริงหรือ? มิใช่โรคร้าย?”“เจ้าคิดว่าข้าจะหลอกเจ้าทำไม?”นางลูบท้องผ่านชุด รู้สึกยังไม่อิ่ม “หมอบอกแล้วว่าเป็นเพียงลมร้อน ดื่มยาแล้วก็นอนพัก ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วหากเป็นโรคร้าย ป่านนี้ข้าคงลุกไม่ขึ้นแล้ว จะมีแรงมาเปิดประตูรับข้าวเย็นหรือ?”เขาก็เห็นตามนั้น คนเป็นโรคร้ายจะมีเรี่ยวแรงขนาดนี้ได้อย่างไร? แม้อาหารจะไม่ถูกปาก แต่นางกลับกินหมดเกลี้ยง หากจะบอกว่าเขาเป็นโรคร้ายยังจะน่าเชื่อกว่านางเสียอีกหลินถิงนอนคว่ำบนเก้าอี้นอน “ทำไมเจ้าหยิบมาแค่ชุดเดียว ข้ากินไม่อิ่ม ข้ากินได้สองชุดนะ”จินอันไจ้ถึงกับใบหน้าชาไปชั่วครู่ เขานึกว่านางป่วยจะเบื่ออาหารเสียอีก ที่ไหนได้ นางแข็งแรงเหมือนวัว ยิ่งป่วยยิ่งกินได้ดี“ก็ได้ๆ ข้าจะไปหยิบมาให้อีกชุด”หลินถิงหยิบข้อมือตนขึ้นดู “ถูกกักตัวอยู่ตั้งหลายวัน ไม่รู้ทำไมกลับอ้วนขึ้น ควรจะผอมลงสิถึงจะถูก”“ไม่ต้องแล้ว ข้าจะอดหน่อยก็ไม่ตาย เจ้ากลับไปเถอะ เดี๋ยวถูกจับได้”“…อืม”จินอันไจ้สวมหน้ากากผ้ากลับไปเช่นเดิม ไม่เหลียวหลังแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว สตรีที่ในหัวมีแต่เงินทองกับอาหาร ไม่มีสิ่งใดให้น่าห่วงหา แต่ก่อนจะออกจากโรงเตี๊ยม เขากลับปะทะเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งเข้าเสียก่อนต้วนหลิง-ท่านต้วนกลับมาพอดี! เขารีบหลบไปข้างทาง ทำท่าเหมือนทหารคนอื่น โค้งตัวเล็กน้อย มือจับด้ามดาบซิ่วซุน ทำความเคารพอย่างเงียบงั
