ับผู้ป่วยโรคระบาด เหตุใดจะติดโรคได้?นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่รีบร้อนซ่อนจินอันไจ้จนเหงื่อออกเต็มตัว แล้วเพียงใช้ผ้าเช็ดแค่หน้าและคอ พอส่งเขาออกไปกับต้วนหลิง จึงค่อยล้างตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า นั่นล่ะที่ทำให้อับชื้นจนเกิดลมร้อนพอคลายกังวลลง เรี่ยวแรงก็กลับคืนมาทีละน้อย หลินถิงจึงก้มลงคำนับหมออย่างลึกซึ้ง พลางควักเงินออกมาให้อย่างไม่ตระหนี่ถึงหนึ่งตำลึง“ขอบคุณท่านหมอมาก”ตอนแรกหมอยังลังเลไม่รับ จนเห็นต้วนหลิงพยักหน้าอยู่ด้านข้างจึงยอมรับไป “ขอบคุณคุณหนู”จากนั้นก็เขียนใบสั่งยา “กลับไปต้มกินไม่นานก็หาย” กล่าวจบก็สะพายห่อยาเดินออกจากห้อง พร้อมใจดีปิดประตูให้ทั้งสองคน เขาเองก็เคยได้ยินข่าวลือเรื่องคุณหนูหลินขอแต่งงานกับท่านรองผู้บัญชาการในวันเกิด เรื่องราวเป็นที่ฮือฮาทั่วเมืองหลวง คาดว่าหญิงสาวผู้นี้คือคนเดียวกันแน่แท้ต้วนหลิงยกใบสั่งยาขึ้นดู “วันนี้เจ้าคงออกจากถนนเป่ยฉางไม่ได้”หลินถิงนั่งพิงเก้าอี้ไม้ดื่มน้ำอย่างกระหาย คนเป็นไข้ลมร้อนต้องดื่มน้ำมากๆ เพื่อให้ร่างกายกลับสู่สภาวะปกติ“ข้ารู้ ข้าเองก็ไม่อยากให้ใครวิตกไปมากกว่านี้ แม้จะเป็นเพียงลมร้อน แต่คนทั่วไปย่อมกลัวว่าเป็นโรคระบาด”หลังจากรู้ว่าไม่ใช่โรคร้าย นางก็สงบอย่างแท้จริง “รอให้หายสนิทก่อนค่อยกลับเถิด หมอบอกว่า ดื่มยาแล้วก็จะหายเร็ว”ต้วนหลิงเรียกองครักษ์เสื้อแพรมารับใบสั่งยา ไปจัดยาและนำมาส่งไข้ลมร้อนมักทำให้ง่วง หลินถิงที่เพิ่งตื่นได้
