ไม่นานก็นั่งพิงผนังหลับตาพัก สักพักก็ลืมตาขึ้น เห็นต้วนหลิงยังอยู่“ท่านยังไม่ไปหรือ?” พวกองครักษ์เสื้อแพรช่วงนี้ยุ่งนัก คงไม่มีวันหยุดพัก“เจ้าไม่สบาย ข้าย่อมต้องอยู่ดูแล เช่นเดียวกับตอนเจ้าดูแลข้ายามเจ็บป่วย” เขากล่าวถึงเรื่องเก่าอีกครา“แค่ลมร้อนเล็กน้อยเท่านั้น ข้าดื่มยานอนพักก็หาย ไม่ต้องลำบากท่านหรอก ท่านควรไปจัดการธุระของท่านเถิด”ต้วนหลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง “อืม”หลินถิงนึกถึงท่านแม่ หลี่จิงชิว “ท่านต้วน ท่านแม่ข้า……ช่วงนี้น่าจะส่งคนมาสอบถามเรื่องข้าบ่อยใช่หรือไม่?”“เป็นเช่นนั้น”นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “วันนี้ข้ากลับไม่ได้ ท่านแม่ข้าคงเป็นห่วงนัก ท่านช่วยส่งจดหมายให้ท่านทีได้หรือไม่?”“ได้”ระหว่างที่จดหมายถึงมือหลี่จิงชิว ทางด้านต้าเสวี่ยหนี หัวหน้าแห่งตงฉ่าง ก็ได้รับรายงานว่าหลินถิงติดอยู่ที่ถนนเป่ยฉาง แถมยังมีไข้ขึ้นอีกด้วย เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ปัดข้าวของบนโต๊ะกระจาย แล้วหวดตะพายใส่ขันทีน้อยที่รับหน้าที่ติดตามหลินถิงจนล้มคว่ำแทบสิ้นใจ“ข้าให้เจ้าดูแลนาง เจ้าดูแลกันเช่นนี้หรือ! หากนางติดโรคจนตาย… ข้าจะฝังเจ้าตามไปด้วย! ไร้ค่า!”ขันทีถูกตีจนหมดสติ ต้าเสวี่ยหนีหน้าขาวซีดด้วยโทสะ เส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผาก ขว้างแส้เปื้อนเลือดทิ้งไปแล้วเรียกองครักษ์ลับเข้ามา “ไปที่ถนนเป่ยฉางเดี๋ยวนี้ พานางออกมาจากที่นั่นให้ได้!”องครักษ์ลับยังมิได้เคลื่อนไหว กล่าวเตือนด้วยเสียงหนักแน่น “ท่านผู้บังคับการ ห
