“เช่นนั้นเอง”จินอันไจ้รู้ว่านางเพียงแค่หาข้อแก้ตัวให้กับคำโกหกเมื่อคราก่อน ไม่ได้มีเจตนาอันใด และพวกเขาเคยทะเลาะกันแรงยิ่ง คำด่าที่กล่าวใส่กันในตอนนั้น ดุเดือดยิ่งกว่าคำว่า “อัปลักษณ์” มากนัก ฉะนั้นเขาจึงไม่ถือสาแม้แต่น้อยต้วนหลิงลดมือลง ยกดวงตาคมขึ้นจ้องใบหน้างดงามของหลินถิง “เช่นนั้นในสายตาของเจ้า ต้องเป็นเช่นไรจึงนับว่างดงาม?”หลินถิงสบตาเขาเพียงชั่วครู่ก่อนเบือนหน้าหนี “เรื่องเช่นนี้ต้องอาศัยวาสนา ข้าเองก็อธิบายไม่ถูกนักหรอก”นางรู้สึกว่าเรื่องเริ่มออกนอกประเด็น จึงกระพริบตาเบาๆ ต้วนหลิงหันสายตากลับไปยังแผลเป็นบนใบหน้าของจินอันไจ้ คล้ายเอ่ยถามขึ้นลอยๆ“แผลนี้ คุณชายจินได้มาอย่างไร? แม้จะจางลงแล้ว แต่ข้าดูออกว่าเมื่อคราได้รับนั้นหนักหนาไม่น้อย”จินอันไจ้ได้ยินดังนั้น พลันจมอยู่ในห้วงความทรงจำ แผลเป็นนี้เกิดขึ้นในวันที่แคว้นล่มจม กบฏบุกวังหลวง ฆ่าฟันทุกผู้คนที่ขวางหน้า ตอนนั้นเขายังเป็นเพียงองค์ชายตัวน้อยไร้กำลัง ถึงแม้จะแต่งกายเป็นขันที แต่สุดท้ายก็ยังไม่พ้นคมดาบของศัตรูคมดาบกรีดผ่านใบหน้า เลือดพุ่งกระเซ็น ในเสี้ยวลมหายใจนั้นเขายังไม่ทันตระหนักถึงความเจ็บปวด ร่างก็ถูกศพนางกำนัลถล่มทับลงมา กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วโพรงจมูก รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเลือดนองพื้นหลังจากพวกกบฏจากไป เขาจึงค่อยๆ พยายามขยับร่างเพื่อผลักศพออก แต่แรงกายไม่อำนวยแม้แต่น้อย ในขณะที่เขาคิดว่าตนเองคงต้องตาย
